่จะใช้พวกเจ้ามาแลกเปลี่ยนตั้งนานแล้ว ไม่อย่างนั้นตอนนั้นเสด็จตากับเสด็จยายของเจ้าก็คงจะไม่ตกลงให้พ่อของเจ้าอภิเษกกับองค์หญิงแล้ว”
เจียงเซี่ยนกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไปจึงปล่อยให้ร่วงลงมา
ไป๋ซู่ยิ้มและยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้
เจียงเซี่ยนอึ้งไปเล็กน้อย และเอ่ยเสียงเบามากว่า “ขอบใจ”
ไป๋ซู่เม้มปากยิ้ม ในดวงตาสีดำสนิทเหมือนดวงดาวมากมายส่องแสงระยิบระยับ และเอ่ยว่า “ใครใช้ให้เจ้าทำให้ข้าเสียใจล่ะ ข้าก็ต้องให้เจ้าลิ้มลองรสชาติของความเสียใจเช่นกัน!”
ที่แท้เมื่อครู่นั้นเล่นละครใส่นาง!
เจียงเซี่ยนคิดถึงความรู้สึกที่หัวใจลอยอยู่กลางอากาศเมื่อครู่ นางก็หยุดร้องไห้ทันทีและยิ้มออกมา แล้วเอ่ยว่า “คอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร?”
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะจัดการข้าอย่างไรล่ะ?” ไป๋ซู่ยิ้มและเอ่ยอย่างล้อเล่นว่า “ข้าจะคอยดู!”
เจียงเซี่ยนทำเสียงไม่พอใจ และเอ่ยว่า “ไว้ตอนที่พี่เขยมารับเจ้าไปแต่งงาน ข้าก็จะขวางอยู่หน้าประตู ต้องให้อั่งเปาเก้าร้อยเก้าสิบเก้าซอง ไม่อย่างนั้นก็ไม่ให้เขาเข้าไปข้างใน และทำให้เกี้ยวเจ้าสาวไม่สามารถออกไปก่อนฤกษ์ได้!”
“เจ้าก็ร้ายกาจเกินไปหน่อยแล้วกระมัง!” ไป๋ซู่เอ่ยด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ทว่าในสายตาของเจียงเซี่ยนที่สนิทสนมและรู้จักนางเป็นอย่างดี รอยยิ้มนี้กลับไม่ได้มีความสุขขนาดนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ
ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ยังมีเรื่องปิดบังนางอยู่!
เจียงเซี่ยนกัดปาก พลางคิดว่าจะถามเรื่องนี้อย่
