ก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับฮูหยินฝางที่โถงบุปผา และยังเชิญสตรีสองนางเข้ามาเล่านิทานในจวนด้วย
อาหารมื้อหนึ่งกินจนถึงยามสองจึงจะแยกย้าย
เจียงเซี่ยนส่งฮูหยินฝางกลับห้อง
ฮูหยินฝางไล่คนรับใช้ข้างกายออกไป แล้วจับมือของเจียงเซี่ยนพลางเอ่ยเสียงเบาว่า “เป่าหนิง ครั้งนี้ไทฮองไทเฮากับลุงของเจ้าให้ข้ากับไป๋ซู่มาต้าถง เพราะให้พวกเรามาส่งตัวเจ้า!”
“ส่งตัวข้า?!” เจียงเซี่ยนเหมือนฟังบทความที่เข้าใจยาก ในสมองว่างเปล่าในชั่วพริบตา และไม่เข้าใจความหมายของฮูหยินฝางอย่างสิ้นเชิง
ฮูหยินฝางเห็นแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ และเอ่ยว่า “เป่าหนิง ฝ่าบาทจะแต่งตั้งเจ้าเป็นองค์หญิง และสร้างจวนองค์หญิงให้เจ้าที่เมืองหลวง แต่กลับไม่ยอมเอ่ยถึงเรื่องตั้งฮองเฮาอย่างเด็ดขาด ไทฮองไทเฮารู้สึกว่าไม่เหมาะสม หลังจากปรึกษากับลุงของเจ้าแล้ว จึงตัดสินใจฉวยโอกาสที่ราชโองการแต่งตั้งของฝ่าบาทยังไม่ออกมา ให้เจ้าแต่งงานกับหลี่เชียน และอยู่ที่ซานซี…”
————————————
