งข้านั้น ต่อให้อยากจับผิดได้ก็บอกไม่ถูก อยากจับผิดก็ทำไม่ได้อยู่ดี!”
ทั้งสองคนผลัดกันชมกันและกันนานมาก หลี่เชียนถึงจะเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน โดยเอ่ยว่า “ท่านกั๋วกง ข้าลักพาตัวท่านหญิงเจียหนานมา ทำให้ท่านกับไทเฮาลำบากมากใช่หรือไม่?” เขาเอ่ยพลางรินชาให้เฉาเซวียนอย่างจริงใจว่า “ท่านกั๋วกง ข้าใช้ชาแทนเหล้า ขอบคุณที่ท่านมาประกาศราชโองการให้พวกเรา…เมื่อวานท่านพี่อาลวี่อยู่ เรื่องบางเรื่องข้าจึงพูดมากไม่ได้ ขอท่านโปรดอภัยให้ด้วย!”
ไม่ปฏิเสธว่าเขาอยากแต่งงานกับเจียหนาน
เฉาเซวียนรู้สึกไม่สบายใจ
นี่หลี่เชียนไม่กลัวเพราะมีที่พึ่งพิงหรือ?
เขานึกถึงราชโองการฉบับที่ถูกเจียงเซี่ยนเผาจนกลายเป็นขี้เถ้า
เจียหนานยอมทำให้จ้าวเซี่ยวเสียหน้า แต่ไม่ยอมให้หลี่เชียนถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม หลี่เชียนมีสิ่งที่สามารถพึ่งพาได้เช่นนี้ก็ไม่ต้องกลัวเพราะมีที่พึ่งพิงจริงๆ
เช่นนั้นหลี่เชียนเอ่ยเรื่องนี้เพื่ออะไรกัน?
แม้จะเป็นลูกเขยของตระกูลเจียง ทว่าไม่คิดที่จะอาศัยตระกูลเจียงขึ้นสู่ตำแหน่งขุนนางระดับสูงอย่างง่ายดายในคราวเดียว เมื่อก่อนตระกูลหลี่เป็นอย่างไร ตอนนี้ยังเป็นแบบนั้นหรือไม่?
เฉาเซวียนยิ้มพลางยกถ้วยชา และเอ่ยกับหลี่เชียนอย่างอ้อมค้อมว่า “ที่ไหนกัน! เจ้าได้แต่งงานกับเจียหนาน ข้าก็ดีใจมากเหมือนกัน ข้ากับเจียหนานเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ชิงฮุ่ยคู่หมั้นของข้าก็เหมือนพี่สาวของเจียหนาน หากจะพูดถึง ตอนนี้
