พวกเราก็ถือว่าเป็นคู่เขยกันแล้ว”
หลี่เชียนได้ยินก็ฉีกยิ้มตาหยี และไม่กล้าแม้แต่จะพูด แล้วเอ่ยอย่างทอดถอนใจมากว่า “พูดถึง เรื่องนี้ข้ายังต้องขอบคุณไทเฮา หากท่านพ่อไม่ถูกเรียกเข้าวัง ข้าก็ไม่มีทางได้เข้าเฝ้าไทฮองไทเฮา และก็ไม่มีทางได้รู้จักท่านหญิงเจียหนาน…แล้วก็จะไม่มีข้าในวันนี้เช่นกัน ยิ่งกว่านั้นตอนที่ท่านพ่อไปจากเมืองหลวง ไทเฮาไม่เพียงแต่กำชับมากมาย ยังพระราชทานเงินและทองให้ตระกูลหลี่ ไม่ว่าจะเป็นท่านพ่อหรือข้าต่างก็จะไม่ลืมไปตลอดชีวิต ตอนที่ข้าแต่งงาน ท่านกั๋วกงต้องมาดื่มเหล้ามงคลนะ”
เฉาเซวียนแปลกใจเล็กน้อย
ตัวตนของตระกูลหลี่ถูกเปิดโปงแล้ว
เขาคิดว่าหลี่เชียนอาจจะเล่นลิ้นต่อหน้าเขาหรืออาจจะไม่ยอมเอ่ยถึงอย่างเด็ดขาด คิดไม่ถึงว่าหลี่เชียนกลับเอ่ยถึงเรื่องที่ตระกูลเฉาดีกับตระกูลหลี่ก่อนหน้านี้กับเขา?
นี่มันอะไรกัน?
ลูบหลังแล้วตบศีรษะ
เฉาเซวียนยิ้มและไม่เอ่ยสิ่งใด
หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยต่อว่า “ตระกูลเฉามีบุญคุณที่ให้ความสำคัญกับความสามารถของตระกูลหลี่และใช้งานพวกเราในตำแหน่งสำคัญ มีบุญคุณที่ประคับประคองท่านพ่อ ในเมื่อท่านพ่อได้รับมอบหมายจากไทเฮาให้ไปดำรงตำแหน่งที่ซานซีแล้ว ก็จะไม่ทำให้ไทเฮาผิดหวังอย่างแน่นอน ขอให้เฉิงเอินกงโปรดวางใจ! ขอให้ไทเฮาโปรดวางพระทัย!”
อย่างนั้นหรือ?
หากอยากให้พวกเขาวางใจจริง ทำไมไม่ให้คำสัญญาหรือมอบสิ่งที่ยืนยันความจงรักภักดี?
เกรงว่าหลี่เชียนคงจะกังวลว่าสักวั
