สีฟ้า…มีทั้งเครื่องประดับเงินทองที่ล้ำค่ามากและดอกไม้ผ้าไหมผืนบาง ผ้ากำมะหยี่ และผ้าแพรที่ประณีตเป็นพิเศษ
“นี่มาจากที่ใด?” เจียงเซี่ยนยิ้ม และอดที่จะหยิบดอกโบตั๋นสีชมพูออกมาจากในนั้นไม่ได้
ดอกไม้นั้นขนาดเท่าจอกเหล้า สีชมพูอ่อนสดใสสวยงาม แม้แต่ความเข้มและอ่อนของกลีบดอกไม้ก็ย้อมได้มีชีวิตชีวาและเหมือนจริงมาก มองไปแวบแรกก็เห็นได้ชัดว่าเป็นดอกโบตั๋นสีชมพูที่เพิ่งจะบาน
“ฝีมือดีจริงๆ!” นางเอ่ยชม
ของในวังยิ่งทำก็ยิ่งเป็นแบบแผน นับวันจึงยิ่งไม่น่าสนใจเช่นกัน
ของที่มีพลังมหัศจรรย์แบบนี้ ในวังทำไม่ได้
“มาจากเจียงหนานหรือ?” นางเดา
“ท่านหญิงสายตาแหลมคมดีจริงๆ” ชีกูเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นี่เป็นของของตระกูลหลี่ดอกไม้ผ้าไหมประดิษฐ์เฉียนถังเจ้าค่ะ ที่ไท่หยวนก็มีสาขาเช่นกัน เพียงแต่มีแบบไม่มากนัก มีแต่โบตั๋นดอกนี้ที่ยังถือว่าประณีตและงดงาม ข้าจึงเลือกดอกนี้มา…”
เจียงเซี่ยนนึกถึงฝีมืออันคล่องแคล่วว่องไวตอนที่นางกระโดดเข้าไปในตรอกใต้เท้าเจิ้ง แล้วก็อดที่จะยิ้มและเอ่ยไม่ได้ว่า “คิดไม่ถึงว่าชีกูยังเลือกดอกไม้ผ้าไหมประดิษฐ์เป็นด้วย!”
ชีกูยิ้มและเอ่ยเหมือนกำลังสื่อถึงอะไรบางอย่างว่า “อยู่ตำแหน่งไหนก็ต้องวางแผนงานของตำแหน่งนั้น นี่ข้าก็กำลังค่อยๆ เรียนรู้เช่นกัน หากมีตรงไหนเสียมารยาทไป ก็ขอให้ท่านหญิงโปรดให้คำแนะนำด้วยเจ้าค่ะ”
“เรื่องนี้เจ้าถามผิดคนแล้ว” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม และวางดอกไม้ผ้าไหมประดิษฐ์
