เจียงเซี่ยนใจลอยไปชั่วครู่
ทว่า…ตั้งแต่นี้ไปนางก็ต้องใช้ชีวิตกับหลี่เชียนไปตลอดชีวิตแล้ว
นางทำแบบนี้ถูกหรือไม่กันแน่…
แม้เจียงเซี่ยนจะเลือกแล้ว แต่ในใจกลับยังคงไม่มั่นใจเช่นเดิม
หลิวตงเยว่คิดเพียงว่าเจียงเซี่ยนดีใจกับการแต่งงานของตนเอง และรู้ว่าเจียงเซี่ยนชอบเอาชนะ เวลานี้ดีใจจนลืมตัวไปหน่อย พอได้สติกลับมาและคิดได้ว่าถูกเขาเห็นเข้าแล้ว เกรงว่าเจียงเซี่ยนจะรู้สึกไม่พอใจ จึงถอยออกไปอย่างแผ่วเบาตอนที่นางหัวเราะอย่างเต็มที่ จนกระทั่งในห้องไม่มีเสียงแล้ว เขาถึงยื่นหน้าเข้าไป และเห็นว่าเจียงเซี่ยนนอนหลับตาอยู่บนเตียงอรหันต์ เหมือนหลับไปแล้ว เขาอดที่จะเข้าไปเรียกเบาๆ ไม่ได้ว่า “ท่านหญิง” พอเจียงเซี่ยนลืมตา เขาถึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านจะนอนก่อนสักครู่แล้วค่อยตั้งอาหารหรือจะรับประทานอาหารเย็นแล้วค่อยนอนสักครู่ขอรับ?”
“ตั้งอาหารเย็นก่อนแล้วกัน?” เจียงเซี่ยนครุ่นคิดว่าพรุ่งนี้นางก็จะตามเจียงลวี่กลับไปเมืองหลวงแล้ว คืนนี้หลี่เชียนจะต้องแอบมาพบนางอย่างแน่นอน และนางก็มีเรื่องจะกำชับหลี่เชียนเหมือนกัน ทว่าเจียงลวี่ไม่มีทางปล่อยหลี่เชียนกลับมาเร็วขนาดนั้นแน่ เขาจะต้องบังคับให้หลี่เชียนดื่มเหล้าอย่างแน่นอน ชาติก่อนเจียงลวี่คอแข็งไม่เท่าหลี่เชียน…หากหลี่เชียนจะมาก็จะต้องดึกมากแน่ๆ นางรับประทานอาหารเร็วหน่อย นอนสักตื่นและค่อยรอหลี่เชียนมาดีกว่า
หลิวตงเยว่ขานรับและจากไป
ไม่นานก็ยกหน้าโต๊ะเข้ามา
เป็นอาห
