นโง่เหมือนหลี่เชียนไปแล้ว?
เจียงเซี่ยนขี้เกียจที่จะหลอกเป็นเพื่อนพวกเขาแล้วจริงๆ
นางสั่งหลิวตงเยว่ “เจ้าให้ท่านพี่เข้ามา แล้วแต่เขาจะค้นอย่างไร!”
หากหาหลี่เชียนเจอจริงๆ นางจะลากหลี่เชียนออกไปด้วยมือของนางเอง
หลิวตงเยว่รีบไปเปิดประตู
เจียงลวี่เดินเข้ามาอย่างเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าทั้งตัว เขาหาในห้องรอบหนึ่ง นอกจากเจียงเซี่ยนกับหลิวตงเยว่แล้ว ก็ไม่เห็นแม้แต่สิ่งมีชีวิตตัวที่สาม
เขาอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ และพึมพำว่า “เป็นไปไม่ได้…ข้าเห็นอยู่ชัดๆ…”
เจียงเซี่ยนมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เขายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
ฝูเซิงเรียกว่า “ซื่อจื่อ” อยู่ข้างนอก
เจียงลวี่รีบเดินออกไปจากห้องด้านใน
เจียงเซี่ยนส่งสายตาให้หลิวตงเยว่
หลิวตงเยว่ตามไปทันที ไม่นานก็เข้ามาบอกนางด้วยเสียงเบามาก “ฝูเซิงบอกว่าพบขโมยที่ทางตะวันออกของวัดแล้ว จึงถามคุณชายใหญ่ว่าจะตามไปหรือไม่ขอรับ?”
สถานที่ที่เจียงเซี่ยนพักอยู่ทางใต้ของวัด
นั่นก็หมายความว่า พบร่องรอยของขโมยที่อื่นอีก
เจียงเซี่ยนพยักหน้า
เจียงลวี่เดินเข้ามาอย่างโกรธแค้น และเอ่ยว่า “เป่าหนิง เจ้าพักผ่อนให้เต็มที่ ข้าจะลองไปดูอื่น!”
เจียงเซี่ยนพยักหน้าอย่างเย็นชา ไม่นานเจียงลวี่ก็พาคนออกไปจากเรือนด้านใน
หลิวตงเยว่โล่งอก
มีคนเคาะหน้าต่างของพวกนาง
หลิวตงเยว่ตกใจมาก เขาวิ่งไปที่หน้าหน้าต่างและกดคอลงพลางถามอย่างระวังตัวว่า “ใคร”
“หลี่เชียน!” คนข้างนอกหัวเราะเบาๆ และเอ่ยว่า “ร
