และเอ่ยว่า “เจ้าบอกว่าเจ้านับถือจินเซียวมากไม่ใช่หรือ? เจ้าเคยเจอจินเซียวหรือไม่กันแน่? ตอนนั้นไทฮองไทเฮาเลือกสามีให้ท่านหญิง จินเซียวไม่ได้รับเลือก”
เขาลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน!
จงเทียนอี้อดที่จะตบหน้าผากไม่ได้ และเอ่ยอย่างอยากรู้ว่า “เช่นนั้นท่านหญิงเจียหนานชอบเจ้าตรงไหนกันแน่? เจ้าอย่าบอกนะว่าพวกเจ้าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แม้ข้าจะไม่มีความคิดที่สลับซับซ้อนเหมือนน้องชายข้า แต่ก็ไม่ใช่คนโง่เช่นกัน!”
หลี่เชียนยิ้มแต่ไม่ตอบ เขาลุกขึ้นสวมรองเท้าโดยเหยียบส้นรองเท้า และเอ่ยว่า “ข้าจะไปดูท่านหญิงสักหน่อย นางน่าจะแต่งตัวเสร็จแล้ว”
จงเทียนอี้ได้ยินก็ลุกขึ้นมาเอ่ยว่า “ข้าไปด้วย!”
หลี่เชียนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “ก็ได้! หลายปีนี้เจ้าท่องไปทั่วยุทธภพ รู้ข่าวลือและเรื่องราวที่คนใต้หล้าไม่รู้แต่น่าสนใจมากมาย เดี๋ยวเล่าให้นางฟังหน่อย นางจะได้ไม่เบื่อ”
“ที่แท้เจ้าเห็นข้าเป็นนักเล่านิทานหรือ!” จงเทียนอี้ถลึงตาใส่หลี่เชียน ดวงตาโตเท่ากระดิ่งสำริด
หลี่เชียนไม่สนใจสักนิด และเอ่ยว่า “หากไม่เห็นว่าเจ้าเป็นคนคล่องแคล่ว ข้าก็ให้เทียนอวี่ช่วยข้าแล้ว ข้าเห็นเจ้าเป็นเพื่อนคนแรกของข้าที่จะแนะนำให้ท่านหญิง เจ้าก็ยังปฏิเสธ เช่นนั้นก็พอดี เจ้าก็ไม่ต้องไปแล้ว ข้าคิดว่าจะชวนท่านหญิงไปเดินเล่นที่ถ้ำหินเย็นตอนพระอาทิตย์กำลังจะตก เจ้าไปช่วยอวิ๋นหลินแล้วกัน เดี๋ยวเขาต้องพาคนไปดูรอบๆ…”
“ใครบอกว่าข้าไม่อยากไป!” จงเทียนอี้
