เอ่ยกับหลี่เชียนอย่างไม่พอใจว่า “เฮ้” สีหน้าจริงจัง และเอ่ยว่า “พูดตามตรง เทียนอวี่เคารพนับถือเจ้าที่สุดแล้ว หากเขารู้ว่าข้าพาคนมาทำงานให้เจ้า ต้องตามมาโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวอย่างแน่นอน ทำไมเจ้าถึงไม่เรียกเขามา?”
หลี่เชียนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เจ้าฝีมือดีกว่าเทียนอวี่” แล้วลงจากเตียงอุ่นและออกจากห้องที่อยู่ตรงข้ามห้องหลัก
“หา!” จงเทียนอี้มองม่านประตูที่แกว่งไกวอย่างไม่เข้าใจ และรีบตามออกไป
เจียงเซี่ยนยังสยายผมอยู่ พอได้ยินว่าหลี่เชียนมา และยังให้คนแจ้งว่าพาเพื่อนมาด้วยคนหนึ่ง จึงจำเป็นต้องให้หลิวตงเยว่ช่วยหวีผมให้นาง
ดีที่หลิวตงเยว่แม้จะไม่เคยทำด้วยตนเองทว่าก็เคยเห็นมาจึงพอจะรู้อยู่บ้าง เขามั่วอยู่นานมากในที่สุดก็ม้วนได้มวยหนึ่ง เจียงเซี่ยนถึงไปที่ห้องโถงใหญ่ของเรือนหลัก
หลี่เชียนกับจงเทียนอี้กำลังนั่งรอนางอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือในห้องโถงใหญ่ พอเห็นนางออกมา หลี่เชียนก็ลุกขึ้นยืน จงเทียนอี้เบะปากและประหลาดใจ ถึงจะลุกขึ้นยืนตาม
ทั้งสองฝ่ายคารวะกัน หลี่เชียนถามเจียงเซี่ยนว่าอยากไปดูถ้ำหินเย็นหรือไม่
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “วันนี้สายแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปกับใต้เท้าแล้วกัน!”
ไว้หน้าหลี่เชียนมาก
เช่นนั้นพรุ่งนี้ก็ยังต้องอยู่ที่วัดป่าโอสถอีกวันไม่ใช่หรือ
จงเทียนอี้คิดจะเอ่ยปากห้าม ใครจะรู้ว่าหลี่เชียนยิ้มและตอบแล้วว่า “ได้” และถามเจียงเซี่ยนว่าอยากไปนั่งในลานสักครู่หรือไม่ “…แดดไม่แรง และ
