พระอาทิตย์ก็ไปทางทิศตะวันตกแล้ว ในลานมีค้างองุ่นอยู่ด้วย ใบอ่อนต่างก็ออกมาแล้ว หลายวันนี้ท่านหญิงอยู่ในรถม้าตลอด ตากแดดและสูดอากาศสักหน่อยดีกว่า”
แล้วใครให้นางอยู่แต่ในรถม้าตลอดหลายวันนี้ล่ะ?
เจียงเซี่ยนตำหนิอยู่ในใจ พลางยิ้มและออกจากห้องโถงใหญ่ไปกับหลี่เชียน
ทั้งสามคนนั่งลง ปิงเหอกับหลิวตงเยว่ยกชากับของว่างมาและคอยปรนนิบัติรับใช้อย่างระมัดระวัง
เวลานี้ความละเอียดรอบคอบของหลิวตงเยว่ก็ปรากฏออกมาแล้ว
ตอนที่ปิงเหอวางถ้วยชาจะเกิดเสียงเครื่องเคลือบกระทบกันอย่างแผ่วเบา และจะวางก็วางเลย
ทว่าหลิวตงเยว่จะวางถ้วยชาตรงที่เจียงเซี่ยนยื่นมือมาก็หยิบได้ ระหว่างเข้าออกไม่มีเสียงดังแม้แต่นิดเดียว และหลุบตาลงต่ำ สายตาไม่เคยจับจ้องใบหน้าของทั้งสามคน แต่หากเจียงเซี่ยนหยุดอยู่กับจานผลไม้หลายอึดใจ เขาก็จะยื่นไม้จิ้มฟันมาทันที เจียงเซี่ยนเพิ่งจะกินผลไม้เสร็จและวางไม้จิ้มฟันลง เขาก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าอุ่นมาทันที…
จงเทียนอี้อยากรู้มากว่าหลิวตงเยว่ทำได้อย่างไร
เขาจ้องหลิวตงเยว่อยู่หลายครั้ง
มองจนหลิวตงเยว่รู้สึกอึดอัด…ในสายตาของคนมากมาย ขันทีเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดมาก
เจียงเซี่ยนรู้สึกโกรธ จึงหัวเราะเยาะและเอ่ยกับจงเทียนอี้ว่า “ไม่ทราบว่าคนรับใช้ของข้าล่วงเกินคุณชายจงตรงไหนหรือ? คุณชายจงถึงต้องจ้องเขาตาไม่กะพริบ คนรับใช้ของข้าไม่มีความสามารถอื่น แต่รับใช้คนไม่เลวทีเดียว ในเมื่อคุณชายจงเป็นคนที่คบหากับใต้เท้าหลี
