มปราบไว้แล้ว
นางจึงจงใจเลือกพื้นที่ในเขา
ภูมิประเทศเช่นนี้มีต้นไม้หนาทึบ เหมาะแก่การลอบซุ่มโจมตี นางอยู่เพียงลำพัง หากจะฝ่าออกจากวงล้อมกองทัพก็ไม่นับว่าลำบากอะไรนัก
แต่แล้วไม่นาน นางก็พบสิ่งผิดแผก
เพราะกองทัพที่ล้อมอยู่นั้น ทุกฝีก้าวของพวกมันล้วนกัดกินสรรพสิ่งโดยรอบ ไม่ว่าจะเป็นเปลือกไม้ รากหญ้า หรือแม้แต่ผืนดิน!
เบื้องหน้าเขาเหล่านั้นคือลานป่าอันหนาแน่น
เบื้องหลังของพวกเขาคือทุ่งโล่งไร้พฤกษา
แม้แต่เมี่ยวอินเจินเหรินผู้เคยเห็นโลกมาก็มองภาพนั้นอย่างตาค้าง นั่นไม่ใช่มนุษย์…แต่คือฝูงตั๊กแตนในร่างมนุษย์ที่กำลังไล่กัดทำลายอย่างคลุ้มคลั่ง!
“ลวี่หยาง…เขาทำได้อย่างไรกัน?”
เมี่ยวอินเจินเหรินไม่มีเวลาให้คิดต่อ เพราะกองทัพได้บุกเข้าประชิดวงล้อม ด้านหน้าสุดของพวกมันมองเห็นนางแล้ว
“นางนั่นแหละ!”
“นั่นแหละมารฟ้านอกแดน! ท่านเซียนมีราชโองการ ฆ่ามารฟ้านอกแดน!”
“ฆ่า! ฆ่า!”
เงาร่างมากมายกู่ร้องฟ้าดินถล่ม เสียงคลุ้มคลั่งของเหล่าทหารกรูเข้าสู่แนวหน้า ดาวลิขิตอันยิ่งใหญ่ก็กดถาโถมลงมายังเมี่ยวอินเจินเหรินอย่างหนักหน่วง
ภายใต้แรงกดมหาศาลนี้ เมี่ยวอินเจินเหรินผู้มีพลังบำเพ็ญถึงขั้นวางรากฐานกลางขั้นสมบูรณ์ก็ถูกบีบให้ตกต่ำลงอย่างต่อเนื่อง กระทั่งหลุดจากตำแหน่งเจินเหรินวางรากฐานโดยสมบูรณ์ มิหลงเหลือฐานะใดๆ เหลือเพียงพลังปราณแท้จริงที่เหนือกว่าระดับรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ ต้องต่อกรกับเหล่าทหารกล้านับหมื่นหมื่นด้ว
