่างหงุดหงิด ในน้ำเสียงมีความลังเลที่ตัวนางเองก็ไม่ได้สังเกต “ข้าเกลียดการเข้าป่าที่สุดแล้ว ทุกครั้งที่ไป พวกแมลงก็จะกัดข้า แถมคันอยู่ตั้งนาน…”
“ที่ข้ามีถุงหอม” หลี่เชียนเอ่ยพลางชี้ถุงผ้าที่แขวนอยู่ตรงเอว “สวมไว้ก็จะไม่ถูกแมลงกัดแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ตอนนั้นทวดของเจ้ามอบหมายให้ร้านหญ้านานาชนิดทำตอนที่ยกทัพไปปราบปรามพื้นที่ของเผ่าม้ง ว่ากันว่าแม้แต่อากาศพิษในป่าเขาที่ร้อนชื้นก็ป้องกัน…”
เวลานี้ยานี้กลายเป็นสิ่งที่ต้องมีในกองทัพแล้ว ร้านหญ้านานาชนิดก็หาเงินได้เยอะมากเพราะสิ่งนี้เช่นกัน
เขากลัวว่าระหว่างทางจะค้างแรมในป่าเขา จึงเตรียมไว้ล่วงหน้า
ทว่าใครจะรู้ว่าเจียงเซี่ยนกลับเอ่ยว่า “เจ้าเป็นฝีเล็กๆ ทำไมถึงดื่มยาน้ำดอกสายน้ำผึ้งไม่ดื่มยาน้ำฮั่วเซียงเจิ้งชี่?”
แม้จะเป็นยาน้ำที่แก้ร้อนในฤดูร้อนทั้งคู่ แต่ยาน้ำดอกสายน้ำผึ้งดับร้อนและขจัดพิษ ส่วนยาน้ำฮั่วเซียงเจิ้งชี่กลับรักษาโรคที่เกิดจากความร้อนในฤดูร้อน
หลี่เชียนอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ดวงตาที่มองนางเปล่งแสงระยิบระยับเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้าภายใต้แสงไฟสลัวๆ
“เช่นนั้นข้าไปแล้ว” เสียงของเขาอ่อนโยนและนุ่มนวลจนเหมือนสายลมยามกลางคืนปลายฤดูใบไม้ผลิ “ไว้จะจับปลาตัวเล็กมาย่างให้เจ้ากินหลายๆ ตัว”
เจียงเซี่ยนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ดวงตากลมโตโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยว หลี่เชียนฝืนอดทนไว้ถึงไม่ยื่นมือไปลูบหางตาของนาง “เจ้าตกปลาตัวใหญ่ไม่ได้ก็บอก ทำไมจะต้
