ลนลาน และกางราชโองการอย่างรวดเร็ว
หลิวเสี่ยวหม่านหยิบชาดกล่องเล็กออกมาจากในถุงเงินที่พกติดตัว
เฉาเซวียนเกือบจะร้องไห้
แม้แต่สิ่งนี้ก็เตรียมพร้อมมาล่วงหน้าแล้ว…ข้างกายไทฮองไทเฮามีคนมีความสามารถมากมายจริงๆ
แล้วเขาก็มองหลิวเสี่ยวหม่านประทับตราของฮ่องเต้ลงบนราชโองการโดยมือไม่สั่นแม้แต่นิดเดียว
เฉาเซวียนคิด ที่ไทฮองไทเฮายังมีราชโองการที่ว่างเปล่าอีกแผ่น หากประทับตราของฮ่องเต้แล้วมอบให้เจียงเจิ้นหยวน ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น?
จ้าวอี้รู้หรือไม่ว่าตนเองนั่งอยู่บนปากปล่องภูเขาไฟ และอาจจะถูกหินหนืดกลืนกินได้ตลอดเวลา…
เขาโรยทรายละเอียดที่ดูดซึมหมึกลงบนตราประทับของชาด และถามหลิวเสี่ยวหม่านเสียงเบาตอนที่รอให้ตราประทับแห้ง “คนข้างนอกจะจัดการอย่างไร? เรื่องอาจจะไปถึงหูฝ่าบาทได้”
หลิวเสี่ยวหม่านมองเขาและยิ้ม รอยยิ้มแลดูอ่อนโยนและเมตตาเล็กน้อย “ใครจะกล้าไปทูลฝ่าบาท? แม้แต่ตราประทับของฝ่าบาทก็รักษาและดูแลไม่ได้…”
เฉาเซวียนไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน บวกกับสิ่งที่เขากำลังทำในเวลานี้ ก็อดที่จะรู้สึกกลัวไม่ได้ จึงเอ่ยว่า “แต่ฝ่าบาทไม่มีทางที่จะไม่รู้…”
“ตอนนี้ไม่พูด มาพูดทีหลังยังมีประโยชน์อะไร?” เสียงของหลิวเสี่ยวหม่านอบอุ่นเหมือนกำลังสั่งสอนลูกหลาน “ยิ่งไปกว่านั้น…ไม่รู้ว่ามีคนจับตาดูรองหัวหน้าขันทีของซือหลี่เจียนอยู่ตั้งเท่าไร? เขาทำได้ไม่ดี ย่อมมีคนอยากทำ ไม่อย่างนั้นเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมข้างนอกถึงไม่
