ภูเขาวั่นโซ่วมียอดเขาที่สูงและอันตรายมากมาย ต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่มและเจริญงอกงามดี เหล่านางในที่สวมเสื้อผ้าสำหรับฤดูใบไม้ผลิที่บางเบากำลังผ่านเนินเขาที่มีหญ้าเขียวเป็นฟูกไปยังทางเดินแคบที่อยู่ข้างๆ ฝีเท้าที่ว่องไว ท่าทางที่มีชีวิตชีวา และบรรยากาศของฤดูใบไม้ผลิที่เต็มเปี่ยมมาปะทะหน้า
เฉาเซวียนยืนอยู่บนขั้นบันไดของตำหนักอี๋อวิ๋น เขามองทิวทัศน์ที่อยู่ไกลออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก ทว่าพอคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเอ่ยกับเฉาไทเฮา ความรู้สึกกระวนกระวายกลับไม่อาจผ่อนคลายลงได้เลย
หมิ่นโจวออกมาต้อนรับ
ตั้งแต่เฉาไทเฮาส่งเฉิงเต๋อไห่ไปรับใช้คนสกุลฟาง ข้างกายก็ไม่มีขันทีที่มีความสามารถแล้ว หมิ่นโจวแสดงความสามารถออกมาทั้งหมด จึงได้รับความโปรดปรานจากนาง เวลานี้จึงเป็นหัวหน้าขันทีของภูเขาวั่นโซ่วระดับสี่แล้ว
เขาช่วยเลิกม่านให้เฉาเซวียนด้วยตนเองอย่างกระตือรือร้นและเอาใจใส่ แล้วเอ่ยว่า “ไทเฮาทรงทราบว่าท่านมาแล้ว ไม่รู้ว่าดีพระทัยแค่ไหน ยังสั่งให้ข้าล้างลูกพลัมให้ท่านจานหนึ่งโดยเฉพาะด้วยขอรับ”
เฉาเซวียนยิ้มให้เขา โดยไม่ได้ตอบอะไร และเดินตามเขาเข้าไปในตำหนักตะวันตกอย่างรวดเร็ว
เฉาไทเฮากำลังหลับตานอนตะแคงพักผ่อนอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง นางในที่อายุแปดเก้าขวบสองคนคุกเข่านวดบ่าให้นางอยู่ข้างๆ
พอได้ยินเสียงนางก็ลืมตา และเอ่ยว่า “มาแล้วหรือ”
สีหน้าเฉยชา
เฉาเซวียนชินกับเฉาไทเฮาที่ภายนอกดูเคร่งขรึมแต่ภายในคอย
