้เขาต่อหน้าพระพักตร์เสด็จป้า ทว่าสุดท้ายกลับก่อปัญหาใหญ่ขนาดนี้ให้เสด็จป้า” เขาพูดอยู่ จู่ๆ ก็ร้อนรนขึ้นมา สีหน้าก็ฉายแววตื่นตระหนกเพิ่มขึ้นมาตามธรรมชาติเช่นกัน และเอ่ยว่า “เสด็จป้า เจียงลวี่กับหวังจ้านรีบไปซานซีแล้ว และยังพกตราประทับกับเทียบขอพบของเจียงเจิ้นหยวนไปด้วย พอพวกเขาเจอกันก็จะรู้ว่าจินเซียวก็ถูกหลี่เชียนหลอกเหมือนกัน ถึงเวลานั้นพวกเราควรจะทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ? คนอื่นต่างรู้ว่าหลี่เชียนเป็นคนของพวกเรา เจียงเจิ้นหยวนจะคิดว่าหลี่เชียนได้รับคำสั่งจากพวกเราหรือไม่?”
เฉาไทเฮาก็รู้สึกหวาดหวั่นมากเช่นกัน
แต่ที่นางลนลานไม่ใช่เพราะหลี่เชียนก่อเรื่องใหญ่ให้นางลับหลังนาง ทว่ากังวลว่าเรื่องราวจะเป็นดังที่จินเซียวเอ่ย เจียงเซี่ยนหนีตามหลี่เชียนไปซานซีแล้ว
เช่นนั้นที่ตระกูลหลี่มาพึ่งพาอาศัยก็เป็นเรื่องตลกแล้ว
นางไม่เพียงแต่เชื่อใจคนผิด ทว่ายังไม่มีคนใช้งานได้ด้วย และกลายเป็นเนื้อชิ้นหนึ่งบนเขียงของตระกูลเจียง
เฉาไทเฮาพิงหมอนอิงใบใหญ่ที่อยู่ข้างหลังอย่างเหนื่อยล้า แล้วถึงพบว่าเสื้อชั้นในของตนเองเปียกชุ่มแล้ว
นางหลับตาลง ในสมองคิดแผนรับมืออยู่เหมือนพลิกหนังสือ
เฉาเซวียนมองเฉาไทเฮาอย่างกระวนกระวายใจ ไหว้พระโพธิสัตว์มากมายมารอบหนึ่งแล้ว ก็หวังเพียงว่าจะปิดบังป้าของเขาไม่ให้รู้ความสัมพันธ์ของตระกูลหลี่กับตระกูลเจียงได้
