าช่วยถ่วงเวลาให้พวกเขาสักหน่อยเท่านั้น และหากท่านมองออกแล้ว ก็ให้ข้ามอบเทียบขอพบฉบับนี้ให้ท่าน…ไม่ให้ท่านกลั่นแกล้งข้า…”
เจียงเจิ้นหยวนตบฝ่ามือลงบนโต๊ะเขียนหนังสือตัวใหญ่ที่ทำจากไม้สีทองไหมทอง สะเทือนจนที่แขวนพู่กันกับชามเครื่องเคลือบสำหรับล้างพู่กันส่งเสียงกระแทกกันตลอด
“เจ้า…” เขาจ้องจินเซียวอย่างโมโห มีสิ่งที่จะพูดมากมาย จนไม่รู้ว่าจะพูดเรื่องไหนก่อนดีไปชั่วขณะ
ทว่าเติ้งเฉิงลู่ที่นั่งทำหน้าดูถูกอยู่ตรงนั้นกลับลุกขึ้นยืนทันที และเอ่ยเสียงเฉียบขาดว่า “เป็นไปไม่ได้! หากท่านหญิงอยากแต่งงานกับหลี่เชียน ต่อให้หลี่เชียนเป็นทหารรับใช้ธรรมดา ท่านหญิงก็จะแต่งงานกับเขาอย่างเปิดเผยเช่นกัน นางจะหนีตามเขาไปได้อย่างไร?”
“แต่นางไปกับหลี่เชียนแล้วจริงๆ นะ!” จินเซียวยังคงขี้ขลาดเล็กน้อยอยู่ดีเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้มีบารมีที่เล่าลือกันในกองทัพอย่างเจียงเจิ้นหยวน เขามองเจียงเจิ้นหยวนอย่างระมัดระวังมาก และเอ่ยแก้ต่างให้ตนเองว่า “ข้างกายท่านหญิงมีคนมากขนาดนั้น แต่กลับไม่มีใครรู้ว่าท่านหญิงหายตัวไปสักคน หากท่านหญิงไม่เต็มใจ ทำไมพวกเราถึงเพิ่งมารู้ตอนที่รับประทานอาหารเย็นแล้ว?”
“นี่เป็นคนละเรื่องกัน!” เติ้งเฉิงลู่ไม่ยอมลดละ เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงออกอย่างแข็งกร้าวขนาดนี้ “ไม่ว่าท่านหญิงจะเต็มใจไปกับหลี่เชียนหรือไม่ เจ้าก็ไม่ควรช่วยหลี่เชียน เจ้าทำแบบนี้ เป็น…เป็นการช่วยคนเลวทำเรื่องชั่ว!”
จินเซียวเอ่ยอย่างไ
