งเจ้ากลับไปแล้ว ไม่ว่าเจ้าพูดอะไร ข้าจะรับปากทุกอย่าง ดีหรือไม่?”
ตั้งแต่เจียงเซี่ยนรู้ว่าเขาเอาเทียบขอพบของเจียงเจิ้นหยวนไปหลอกจินเซียว นางก็นั่งอยู่อย่างเงียบๆ แบบนี้ บางทีก็ร้องไห้อย่างเงียบๆ บางทีนัยน์ตาทั้งสองข้างก็ไร้แววจนไม่รู้ว่ามองตรงไหนอยู่ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร นางก็ไม่สนใจเขา กระทั่งไม่แม้แต่จะมองเขาสักครั้งด้วยซ้ำ
เขาปวดใจจนยากที่จะทนได้ จนถึงเวลานี้ก็ยังไม่หายดี
หลี่เชียนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เขาอดที่จะกอดเจียงเซี่ยนไว้ไม่ได้ และขอร้องข้างหูนางอย่างแผ่วเบาว่า “เป่าหนิง ข้าผิดเอง ข้าไม่ควรทำให้เจ้าผิดหวัง ข้ารับรองว่า ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว…ตอนนั้นข้าไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เพียงแค่คิดว่าข้าลักพาตัวเจ้ามา ด้วยความเก่งกาจของจวนเจิ้นกั๋วกง ไม่นานก็จะต้องตามทันอย่างแน่นอน ข้าไม่อาจปะทะกับจวนเจิ้นกั๋วกงได้ ยิ่งไม่อยากปะทะและต่อสู้กับลุงของเจ้าหรือพี่ใหญ่ของเจ้า ถึงได้คิดวิธีนี้ ข้าก็ไม่ได้คิดจะหลอกลุงของเจ้ากับพี่ใหญ่ของเจ้าเช่นกัน เพียงแค่อยากถ่วงเวลาสักนิด ให้ข้าพาเจ้าหนีไปได้ไกลหน่อย”
เขาพูดอยู่ จู่ๆ น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นน้อยใจขึ้นมาเล็กน้อย
“เจ้าดูสิ พอเจ้ารู้ว่าข้าสอดแทรกคนๆ หนึ่งไว้ข้างกายพี่ใหญ่ของเจ้าก็เหมือนเห็นข้าเป็นศัตรูที่ไม่มีทางอยู่ร่วมกันได้แล้ว หากข้าลงมือกับพี่ใหญ่ของเจ้าขึ้นมาจริงๆ เจ้าจะไม่เกลียดข้าแทบตาย และหยิบดาบมาช่วยพี่ใหญ่ของเจ้าอยู่ข้างๆ หรือ!”
“ยิ่งกว่
