านั้นพี่ใหญ่ของเจ้าเก่งขนาดนั้น หากข้ายืนให้เขาทุบตีอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย แล้วเขาหายโกรธและรับปากว่าให้เจ้าแต่งงานกับข้าได้ ข้าก็จะยืนให้เขาเตะต่อยอยู่ตรงนั้นอย่างแน่นอน”
“แต่พี่ใหญ่ของเจ้าไม่ใช่คนแบบนั้นนี่นา!”
“หากเขาคิดจะทุบตีข้า ต่อให้ทุบตีข้าจนพิการ ข้าก็ยอมรับเช่นกัน”
“กลัวก็แต่ว่าเขาทุบตีข้าแล้ว ยังรังเกียจที่ข้าไม่กล้าลงมือกับเขาอีก และคิดว่าข้าไม่คู่ควรที่จะยืนเคียงข้างเจ้า”
“เป่าหนิง นี่ข้าก็ไม่มีทางเลือกแล้วเช่นกัน”
“ข้าเทียบพวกจ้าวเซี่ยวกับจินเซียวไม่ได้…ต่อให้ข้าไปเข้าแถวเพื่อจะแต่งงานกับเจ้า หากตระกูลเจียงไม่ชอบข้า ข้าก็ไม่มีสิทธิไปเข้าแถวเช่นกัน!”
“แถมเจ้ายังไม่อนุญาตให้ข้าแทรกแถวอีก…”
เจ้าคนสารเลวนี่!
เริ่มพูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้ว
ไม่เคยจริงจังสักครั้งเลย
เข้าแถวอะไรกัน?
นี่เขาคิดว่ากำลังซื้อของอยู่อย่างนั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนก้มหน้าลง กลัวว่าตนเองจะทนไม่ไหวจนหัวเราะออกมา
ถึงเวลานั้นหลี่เชียนก็จะเริ่มอวดดีอีก
นางยังไม่ให้อภัยเขาหรอก!
“เจ้าอยู่ให้ห่างข้าหน่อย!” เจียงเซี่ยนออกแรงผลักหลี่เชียน “เห็นเจ้าแล้วข้าปวดตา”
นางเอ่ยอย่างโกรธเคือง และเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยโดยไม่ได้ตั้งใจ
หลี่เชียนรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากทันที
ในที่สุดเป่าหนิงก็พูดกับเขาแล้ว
เขาก็รู้ว่า…เป่าหนิงของเขาเข้าใจเหตุผลที่สุด
หลี่เชียนยังกล้าเอ่ยถึงเรื่องของพวกจินเซียวอีกที่ไหนกัน เขารีบเอ่ยว่า “เป่าหนิง ข้าให
