จและอ่อนเพลีย แล้วพึมพำว่า “ไว้ช่วยท่านหญิงกลับมาแล้วค่อยว่ากันแล้วกัน!”
ปกติแล้วลูกชายและลูกสาวของราชวงศ์ต่างไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ พวกนางเป็นธิดาของฮ่องเต้ย่อมมีผู้ชายตามจีบมากมาย ไม่อย่างนั้นทำไมถึงเป็น ‘อภิเษก’ กับองค์หญิงไม่ใช่ ‘แต่งงาน’ กับองค์หญิงเล่า?
เขากลุ้มอยู่ตรงนี้ ท่านหญิงเจียหนานอาจจะถือว่าแค่ถูกสุนัขกัดคำหนึ่งก็ได้
หากเป็นแบบนี้จริง เช่นนั้นก็ต้องคอยดูอ๋องเหลียวแล้ว
แล้วยังฮ่องเต้
หากเขารู้เรื่องของท่านหญิงเจียหนาน ไม่รู้ว่าจะเป็นบ้าหรือไม่…
เขากำลังคิดอย่างสะลึมสะลือ นึกไม่ถึงว่าจะหลับไปในรถม้า
—
ณ จวนเจิ้นกั๋วกง
เจียงเจิ้นหยวนที่ส่งจ้าวเซี่ยวออกไปแล้วก็ไม่โอ้เอ้แม้แต่เค่อเดียว เขาถ่ายทอดคำพูดลงไปให้สืบร่องรอยของอ๋องเหลียวอย่างละเอียดทันที
หวังจ้านที่แทบจะไม่ได้นอนพิงข้างชั้นวางหนังสือที่อยู่ข้างๆ ปฏิกิริยาตอบสนองช้ามากแล้ว
เขาถามเจียงลวี่ที่หน้ามืดจนเหมือนจะมีฝนตกออกมาได้อย่างเสียงเบาว่า “อ๋องเหลียวลักพาตัวเป่าหนิงไปทำไม? เขาเป็นพ่อหม้ายนะ! ฝ่าบาทไม่มีทางอนุญาตให้เขาแต่งงานกับเป่าหนิงหรอก…”
เจียงลวี่รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก
หากตอนนั้นเขาไม่โง่แบบนั้น คิดว่าจินเซียวเป็นเพื่อนของตนเอง และซักไซ้จินเซียวเร็วหน่อย ไม่ไปสืบเรื่องฮ่องเต้ ทว่าทำสองสิ่งไปพร้อมกัน เป่าหนิงอาจจะได้กลับบ้านแล้ว
เพียงแค่เขาคิดว่าเจียงเซี่ยนอาจจะตกอยู่ในกำมือของอ๋องเหลียว ก็อยากฆ่าคนแล้ว
พอไ
