จิ้นหยวน นางก็นั่งลงติดกับเจียงเจิ้นหยวน และเอ่ยว่า “พรุ่งนี้ยามเหม่าก็ไปแล้ว”
จวนเจิ้นกั๋วกงอยู่ไม่ไกลจากพระราชวังต้องห้าม หากไปเร็วไทฮองไทเฮาก็ยังไม่ตื่น
เจียงเจิ้นหยวนเอ่ยว่า “เช่นนั้นเจ้าก็ฉวยโอกาสนี้ตกลงเรื่องสินเดิมของเป่าหนิงกับไทฮองไทเฮาเถอะ! ไทฮองไทเฮาจะได้ไม่ว่างจนได้ยินข่าวอะไรเข้าด้วย”
หากสุดท้ายเจียงเซี่ยนแต่งงานกับจ้าวอี้ สินสอดของกรมพิธีการไม่มีทางน้อยอย่างแน่นอน เขาไม่อยากทำให้เจียงเซี่ยนน้อยใจ จึงต้องเตรียมสินเดิมที่เหมาะสมกันให้นาง หากแต่งงานกับจ้าวเซี่ยว ก็ยิ่งต้องเตรียมสินเดิมจำนวนมากให้เจียงเซี่ยน ในเมื่อไม่ว่าจะเป็นอย่างแรกหรืออย่างหลังก็ยกเว้นการปฏิบัติตามประเพณีไม่ได้ทั้งนั้น เช่นนั้นก็ทำให้ดูดีสักหน่อยเสียเลย
“ของของจวนองค์หญิงเก็บไว้ให้นาง” เขาพึมพำ “ส่วนจวนเจิ้นกั๋วกงนั้นนอกจากของที่เหล่าบรรพบุรุษทิ้งเอาไว้แล้ว แบ่งออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเก็บไว้ให้เจียงลวี่ อีกครึ่งหนึ่งให้เป่าหนิงเอาไป” แล้วก็กลัวฝางจื่อชิงจะรู้สึกไม่สบายใจ จึงอธิบายว่า “ถึงแม้เงินทองจะเป็นของนอกกาย แต่ไม่มีของนอกกายเหล่านี้ก็ใช้ชีวิตลำบากเช่นกัน เพียงแต่ของเหล่านี้มอบให้เป่าหนิงแล้วก็เป็นสิ่งที่ป้องกันตัวและรักษาชีวิตของเป่าหนิง มอบให้เจียงลวี่ก็เพียงแค่ได้กินอาหารดีๆ อีกไม่กี่มื้อและสวมเสื้อผ้าอีกไม่กี่ชุดเท่านั้น บุรุษที่ดีมีปณิธานอันยิ่งใหญ่ ข้าเชื่อว่าอาลวี่ที่พวกเราตั้งใจอบรมสั่ง
