สอนมาไม่ใช่คนที่ดำรงชีวิตด้วยทรัพย์สินของผู้อาวุโส”
ฝางจื่อชิงพยักหน้าติดกันหลายครั้ง และเอ่ยเสียงนุ่มว่า “เมื่อก่อนท่านก็เคยบอกข้าว่า เก็บเงินทองไว้ในบ้านมากเกินไป พวกลูกหลานก็อดไม่ได้ที่จะใช้จ่ายอย่างไม่มีขีดจำกัด จนกลายเป็นเลี้ยงเด็กดีๆ คนหนึ่งให้เสียคนได้ง่าย คนที่เดิมทีสามารถสร้างความดีความชอบต่อแคว้นอย่างใหญ่หลวงและทำงานใหญ่สำเร็จได้ สุดท้ายรู้จักแต่กินดื่มเที่ยวเล่น เรื่องของอาลวี่ ข้าเชื่อฟังท่าน ท่านว่าทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้นแล้วกัน ข้าก็เคยเป็นลูกสาวเหมือนกัน ข้ารู้ความลำบากของผู้หญิง ท่านไม่ต้องกังวลว่าข้าจะรู้สึกไม่สบายใจ ไว้พวกเรามีลูกสะใภ้แล้ว ก็มีเครื่องเรือนที่เป็นชุดและเครื่องเคลือบกับเครื่องดีบุกที่สวยงามมากมายเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
เจียงเจิ้นหยวนอดที่จะจับมือของฝางจื่อชิงอย่างซาบซึ้งไม่ได้ และเอ่ยเสียงเบาว่า “มีภรรยาที่มีคุณธรรมไม่มีหายนะ ข้าดีใจจริงๆ ที่ตอนนั้นท่านพ่อตาให้เจ้าแต่งงานกับข้า”
ฝางจื่อชิงรู้สึกมีความสุข ทว่าบนหน้ากลับแดงจนเหมือนเลือดจะหยดออกมาได้
สองสามีภรรยาปรึกษาและตัดสินใจเรื่องสินเดิมของเจียงเซี่ยน พอฝางจื่อชิงเข้าไปในวัง ก็กระตือรือร้นเป็นอย่างมาก
ไทฮองไท่เฟยอยู่เป็นเพื่อน นางกับไทฮองไทเฮานั่งอยู่ตรงหน้าสินเดิมของเจียงเซี่ยนใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แสงแดดสาดส่องไปทั่ว
ไทฮองไทเฮาดึงแว่นสายตายาวที่หนีบอยู่บนสันจมูกลง และตั้งใจมองฝางจื่อชิง
ถึงแม้ใบหน้าที่เต
