เจียงเซี่ยนถึงนึกได้ว่าเมื่อคืนหลิวตงเยว่ไม่ได้นอนทั้งคืน
นางรู้สึกผิด จึงรีบเอ่ยว่า “เจ้าไม่ต้องสนใจข้าแล้ว รีบไปพักเถอะ!”
“ท่านหญิงไม่นอน แล้วข้าจะนอนหลับได้อย่างไร?” หลิวตงเยว่เอ่ย “ไว้ข้าดูแลให้ท่านหญิงนอนแล้วค่อยไปพักก็ไม่สายเช่นกันขอรับ”
เจียงเซี่ยนเห็นเขายืนแทบไม่ไหวแล้วยังเป็นห่วงตนเองอยู่ ก็รู้สึกซาบซึ้งมาก จึงพยักหน้าและนอนลง
แน่นอนว่าหลิวตงเยว่ไม่กล้านอนที่นี่ และเขาก็ไม่กล้าสั่งหลี่เชียนเช่นกัน จึงเรียกให้อวิ๋นหลินจอดรถสักครู่ และปีนขึ้นไปนอนต่อบนรถม้าคันที่อยู่ข้างหลัง
—
วังฉือหนิง เมืองหลวง
ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงแซ่ฝางกำลังคุยกับไทฮองไทเฮาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “…หม่อมฉันไม่อยากทำให้เด็กคนนี้น้อยใจ จึงคิดว่าให้นางดูพวกของออกเรือนที่เตรียมให้นางด้วยตาตนเองดีกว่า หากยังขาดตกอะไรไป หม่อมฉันก็สามารถเพิ่มเข้าไปได้ทันเวลา และหากไม่ชอบ ก็สามารถเปลี่ยนได้ทันเวลาเช่นกัน”
“ก็จริง ก็จริง” เพียงแค่ไทฮองไทเฮาคิดว่าเจียงเซี่ยนกำลังจะแต่งงาน และมีคนดูแลเจียงเซี่ยนหลังจากนางตายแล้ว นางก็ยิ้มไม่หุบ “เมื่อวานนางตามอาลวี่ไปที่หมู่บ้านแล้ว ข้าว่างไม่มีอะไรทำ จึงจัดของในคลังของข้า เห็นของที่เหมาะจะให้เป่าหนิงเป็นสินเดิมหลายชิ้น เดี๋ยวเจ้าไปดูกับข้าแล้วกัน ข้าอายุมากแล้ว และอยู่ในวังมานาน เกรงว่าของที่เลือกจะไม่ถูกใจเด็กสาว เจ้าช่วยดูให้ข้าหน่อย หากใช้ไม่ได้ก็ให้เหล่าช่างเงินช่างทองของฝ่าย
