่างแรง แล้วถึงเอ่ยกับเจียงเซี่ยนเสียงเบาว่า “ท่านหญิง ข้าแอบผูกผ้าเช็ดหน้าของท่านไว้บนกิ่งนอกส้วมแล้วขอรับ”
เจียงเซี่ยนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก นางยังคงคิดอยู่ว่าทำไมหลี่เชียนถึงเหิมเกริมแบบนี้
หลิวตงเยว่ก็เอ่ยเสียงเบาแล้วว่า “ท่านหญิง ข้าว่าหลี่เชียนรู้ความใช้ได้ทีเดียว จัดหาส้วมให้ท่านก็รู้จักหาบ้านที่สะอาดที่สุด แถมยังวางจ่าวโต้วกล่องหนึ่งไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้งข้างส้วมด้วย…ข้าดูมาอย่างละเอียดแล้ว ด้วยเครื่องเรือนในบ้านของผู้ใหญ่บ้านคนนั้น ต้องไม่รู้ว่าจ่าวโต้วคืออะไรอย่างแน่นอน ดังนั้นจ่าวโต้วต้องเป็นสิ่งที่หลี่เชียนพกติดตัวมาแน่ๆ ท่านว่าพวกเราควรเจรจาเงื่อนไขกับเขาหรือไม่ คนเรามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าชื่อเสียง ฐานะ และผลประโยชน์ เขาต้องการอะไร คนอื่นรับปากได้ พวกเราก็ต้องรับปากได้อย่างแน่นอน…”
เจียงเซี่ยนปรายตามองเขาอย่างเย็นชา
หลิวตงเยว่กลืนคำพูดที่ยังพูดไม่จบลงไป
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
หลี่เชียนกล้าทำแบบนี้ ก็ไม่พ้นสองปัจจัย หนึ่งคือไม่กลัวพี่ชายของนางหาเจอ แต่เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่นางเริ่มคุยเรื่องแต่งงานกับจ้าวเซี่ยว ต่อให้นางเลือกสามี ตระกูลหลี่ก็มีคุณสมบัติไม่เพียงพอและไม่อยู่ในตัวเลือกด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้นหลี่เชียนยังลักพาตัวนาง ไม่ว่าจะมองจากด้านความรู้สึกหรือสถานการณ์ ตระกูลเจียงก็ไม่มีทางรับ
