งจากรถม้า
นางถึงเห็นว่ารถม้าจอดอยู่ในเรือนของผู้ใหญ่บ้านคนนั้น
น่าจะปัดกวาดสถานที่แล้ว ในเรือนสี่ประสาน[1]ที่แบ่งพื้นที่ออกเป็นสามส่วนขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กเงียบสงัด ข้าวของต่างก็เก็บจนสะอาดสะอ้าน เหมือนทำความสะอาดล่วงหน้ามาแล้ว
หลิวตงเยว่ดูแลให้เจียงเซี่ยนเข้าส้วม ใช้จ่าวโต้ว[2]ที่วางอยู่บนตั่งเล็กข้างส้วมล้างมือ และขึ้นรถม้าอีกครั้ง
หลี่เชียนขี่ม้าและเดินอยู่ข้างรถม้า เหมือนคอยปกป้อง
แต่เจียงเซี่ยนกลับหนักใจขึ้นมา
หลี่เชียนไม่เพียงแต่ใช้ทางหลัก ทว่ายังวางตัวตามสบาย และไม่เปลี่ยนแม้แต่การแต่งตัว เหมือนไม่กลัวคนจำเขาได้สักนิด
แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ยโสโอหัง อวดดี และบุ่มบ่ามแบบนั้น
ตรงกันข้าม ในความทรงจำของเจียงเซี่ยน หลี่เชียนไม่เพียงแต่วางแผนรอบคอบและคิดการณ์ไกลมาก ทว่ายังคิดและไตร่ตรองสิ่งต่างๆ อย่างถี่ถ้วน สามารถปรับตัวได้ไม่ว่าสภาพแวดล้อมจะดีหรือแย่ กล้าหาญ เด็ดขาด และแข็งแกร่ง…แล้วเขาจะทำพลาดแบบนี้ได้อย่างไร
เรื่องนี้อธิบายได้เพียงอย่างเดียวก็คือ…หลี่เชียนไม่กลัวเจียงลวี่ตามทันสักนิด
ทำไมเขาถึงไม่กลัวเจียงลวี่ตามทันล่ะ?
เจียงเซี่ยนคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ใครยังช่วยหลี่เชียนรับผิดชอบได้อีก?
หลิวตงเยว่ไม่ได้นอนมาสิบห้าชั่วยามแล้ว พอแข็งใจผ่านช่วงเวลาที่ยากที่จะทนได้ในตอนแรกสุดไปได้ เขาก็เริ่มสัปหงกอีกครั้ง
แต่เขากล้าหลับที่ไหนกัน
เขาหยิกต้นขาของตนเองติดกันหลายครั้งอย
