เชียนนั้นแค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตนเอง คนแบบนี้ค่อนข้างดื้อรั้น ทำหน้าบูดบึ้งใส่เขาสักครั้งสองครั้ง เขายังอดทนได้ พอเวลานานไป หากเขาอารมณ์ขึ้นและทนไม่ไหวจะทำอย่างไร?
ท่านหญิงเป็นผู้ที่มาจากตระกูลสูงศักดิ์ แค่ถูกเขาปรายตามองครั้งเดียวก็เป็นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวงแล้ว
เมื่อฮ่องเต้เสื่อมเสียเกียรติ ขุนนางก็ควรตายเพื่อถวายความจงรักภักดี
เขายังอยากมีชีวิตรอดกลับไปนะ!
“ท่านหญิง อยู่ภายใต้อำนาจของคนอื่นก็จำเป็นต้องทำตามคำสั่ง” หลิวตงเยว่เตือนเจียงเซี่ยน “ท่านดูสิ หานซิ่นในตอนนั้นยังเคยอับอายที่ต้องคลานลอดใต้หว่างขา สุดท้ายเขาก็ยังเป็นคนหนึ่งที่ทิ้งชื่อเสียงอันดีงามไว้ในประวัติศาสตร์ไม่ใช่…”
เจียงเซี่ยนไม่รู้ว่าเดิมทีหลิวตงเยว่ขี้บ่นขนาดนี้ นางเอ่ยแทรกหลิวตงเยว่ว่า “หานซิ่นนั่นสุดท้ายก็ยังตายที่ห้องนาฬิกาของวังฉางเล่อนะ!”
หลิวตงเยว่พูดไม่ออก เขายังคิดอยู่ว่าจะหาคนที่เหมาะสมสักคนมาเปรียบเทียบ เจียงเซี่ยนก็ลดเสียงลงและเอ่ยแล้วว่า “เจ้าอย่าสนใจเรื่องพวกนี้เลย เจ้าสนใจแค่ทำงานที่ข้ามอบหมายให้สำเร็จก็พอแล้ว!”
พอเอ่ยถึงตรงนี้ หลิวตงเยว่ก็พยายามทำจิตใจให้สดชื่นขึ้น
พวกเขาเดินทางอย่างรวดเร็วมาตลอดทางนี้ จึงยังไม่มีโอกาสแขวนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไว้บนต้นไม้ข้างทางเลย
แต่ว่า…ผูกผ้าเช็ดหน้าไว้บนต้นไม้แล้วจะมีประโยชน์จริงๆ หรือ?
หลิวตงเยว่ขอความเห็นเจียงเซี่ยน โดยเอ่ยว่า “ท่านว่า…แขวนลู
