กประคำสิบแปดเม็ดที่ทำจากไม้จันทน์แดงใบเล็กที่สวมอยู่บนมือของท่านไว้บนต้นไม้ดีหรือไม่ นั่นเป็นของพระราชทาน มองเห็นได้ค่อนข้างง่าย ซื่อจื่อเจิ้นกั๋วกงอาจจะไม่รู้จักผ้าเช็ดหน้าของท่าน”
ก็จริง
เจียงเซี่ยนรู้สึกวุ่นวายใจมาก
ทำไมคนอื่นหนีออกไปถึงทิ้งสัญลักษณ์ไว้ได้ง่ายดาย ทว่าพอถึงตาของนางกลับยากขนาดนี้
นางถอดลูกประคำบนมือออกและส่งให้หลิวตงเยว่ โดยไม่ได้ขอผ้าเช็ดหน้ากลับคืนมา และเอ่ยว่า “จะผูกผ้าเช็ดหน้าหรือแขวนลูกประคำ เจ้าจัดการไปตามสมควรแล้วกัน!”
หลิวตงเยว่ขานรับ และใส่ลูกประคำเข้าไปในกระเป๋าอย่างระมัดระวัง
รถม้าค่อยๆ ช้าลง
หลี่เชียนเลิกม่านขึ้นและขึ้นมาบนรถม้า ในมือยังถือตะกร้ากล่องอาหารอยู่ด้วย พลางเอ่ยว่า “ดื่มน้ำแกงไก่สักหน่อยจะได้ชุ่มคอ” เขาเอ่ยพลางเปิดตะกร้ากล่องอาหาร นอกจากน้ำแกงไก่ถ้วยหนึ่งแล้ว ยังมีห่านแช่เหล้าหนึ่งจานเล็ก ผักหนึ่งจานเล็ก ข้าวสวยหนึ่งถ้วยเล็ก และข้าวต้มหนึ่งถ้วยเล็ก “อากาศค่อยๆ ร้อนขึ้นแล้ว ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่เจริญอาหาร จึงให้พวกเขาเตรียมข้าวต้มมาเพิ่ม หากเจ้าไม่อยากกินข้าวสวย ก็กินข้าวต้มแล้วกัน”
เขาพูดไปก็ช่วยวางถ้วยกับตะเกียบให้เจียงเซี่ยน
แน่นอนว่าเจียงเซี่ยนไม่ได้อยากดื่มน้ำแกงไก่จริงๆ นางแค่คิดจะแกล้งหลี่เชียนเท่านั้น
เขารับมือกับนางได้อย่างง่ายดายแบบนี้ นางยังมีอารมณ์ก่อกวนเขาต่อที่ไหนกัน
ถึงนางจะไม่หิว แต่ก็ยังหยิบตะเกียบขึ้นมาและลงมือกิน
หลิวตงเยว่มอ
