งน้ำแกงไก่ที่ยังมีไอร้อนอยู่ถ้วยนั้น และอดที่จะมองหลี่เชียนอย่างนับถือและยำเกรงไม่ได้
รถม้าไม่ได้จอดเลย ทว่าหลี่เชียนกลับสามารถทำอาหารมื้อหนึ่งแบบนี้ขึ้นมาได้
เขาเป็นข้ารับใช้ และมักจะเจอเรื่องที่เจ้านายเอ่ยคำเดียวเหล่าคนรับใช้ต้องวิ่งวุ่น ไม่ต้องคิดเขาก็รู้ว่า หลี่เชียนส่งคนไปซื้อกลับมาจากเขตย่านตลาดการค้าข้างหน้าอย่างด่วน
หลี่เชียนไม่กลัวทิ้งร่อยรอยเอาไว้อย่างนั้นหรือ?
หรือเขายังมีทางหนีทีไล่อะไรอีก?
ไม่อย่างนั้น…ก็มีคนสนับสนุนอยู่เบื้องหลังเขา!
หลิวตงเยว่นึกถึงเฉาไทเฮา
เขาลนลานขึ้นมาทันที
หากเฉาไทเฮายืนอยู่เบื้องหลังหลี่เชียนจริง และคิดวางแผนลอบทำร้ายคนที่ไม่ได้คิดเตรียมป้องกัน เจียงลวี่จะตามพวกเขาทันหรือไม่?
หากเจียงลวี่ตามพวกเขาไม่ทัน หลี่เชียนจะจัดการพวกเขาอย่างไร?
เฉาไทเฮาเป็นคนทำการใหญ่ นางไม่มีทางที่จะให้หลี่เชียนลักพาตัวท่านหญิงอย่างไร้สาเหตุ เช่นนั้นเฉาไทเฮาคิดจะทำอะไรกันแน่?
หลิวตงเยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว
เขาคิดว่าหากเรื่องนี้ได้รับอิทธิพลจากเฉาไทเฮา ก็ต้องเกี่ยวพันถึงการแก่งแย่งชิงดีกันในราชสำนักอย่างแน่นอน เกรงว่าเรื่องราวคงจะไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ต่อให้เจียงลวี่สกัดพวกเขาไว้ได้ พวกเขาก็อาจจะไม่ได้รอดพ้นจากอันตรายอย่างง่ายดาย
เรื่องนี้ต้องเตือนท่านหญิงสักหน่อย
หลิวตงเยว่มองหลี่เชียนอย่างเกรงกลัวเล็กน้อย และขดตัวเข้าไปในมุมรถม้า
เขาไม่ขยับตัวก็ไม่เป็นไร พอเขาขยับตัว หลี่เชีย
