ลื่อนตำแหน่งให้เป็นผู้บัญชาการส่านซี
เจียงเซี่ยนนึกถึงเรื่องพวกนี้ก็รู้สึกว่าตนเองโง่ และเอ่ยอย่างท้อแท้ว่า “ซานซีเป็นเขตอิทธิพลของตระกูลหลี่ เขาจะต้องไปซานซีโดยเร่งเดินทางอย่างเต็มที่ทั้งวันทั้งคืนอย่างแน่นอน แล้วพวกเรายังห้ามเขาได้อย่างนั้นหรือ? เขาอยากรีบเดินทางก็รีบไปเถอะ! เจ้าแค่จำไว้ว่าทำงานที่ข้าให้เจ้าทำให้เสร็จก็พอแล้ว!”
หลิวตงเยว่รู้ว่าคำพูดของเจียงเซี่ยนมีเหตุผล คิดแล้วก็หดหู่เล็กน้อยเช่นกัน หลังจากช่วยเจียงเซี่ยนหวีผมและล้างหน้า หลี่เชียนที่ได้ยินเสียงก็ทิ้งม้ามานั่งบนแอกของรถ เขาถือของว่างเข้ามากล่องหนึ่ง และเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ระหว่างทางก็ไม่มีอะไรอร่อยเช่นกัน เจ้ารองท้องก่อนสักหน่อย ตอนเย็นพวกเราค่อยกินอะไรอร่อยๆ กันสักมื้อ”
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “พวกเราจะเข้าเมืองหรือ?”
กระต่ายเจ้าเล่ห์เตรียมโพรงไว้ซ่อนตัวหลายแห่ง[1] ใครจะรู้ว่าหลี่เชียนมีโพรงกี่แห่ง?
หลี่เชียนได้ยินก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าอยากลองไปดูในเมืองหรือ?”
นางไม่อยาก
ทว่าเวลานี้พวกเขารีบเดินทางโดยไม่หยุดแม้แต่เค่อเดียว นางมีโอกาสแจ้งข่าวให้เจียงลวี่ที่ไหนกัน?
นางแค่อยากใช้เวลาที่เข้าเมืองทิ้งดอกไม้ผ้าไหมผืนบางประดิษฐ์ที่สร้างขึ้นตามแบบของในวังดอกเดียวบนศีรษะไว้หน้าประตูเมือง
“แล้วแต่เจ้า” เจียงเซี่ยนเอ่ย “ข้ายังไม่เคยเห็นตลาดนอกเมืองหลวงเลย!”
หลี่เชียนยิ้มพลางมองนางด้วยสายตาอบอุ่น และเอ่ยว่า “ไว้ถึงซานซีแล้ว
