่านี่…
หลิวตงเยว่รับผ้าเช็ดหน้าที่เจียงเซี่ยนยื่นมาไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกว้าวุ่นใจ
อย่างไรเขาก็ไม่เข้าใจว่า เรื่องราวที่เขียนในบทงิ้วเหล่านั้นเกิดขึ้นกับเขาได้อย่างไร
ท่านหญิงเจียหนานไม่ได้หนีตามหลี่เชียนหรือ?
แต่ทำไมเวลานี้ท่านหญิงเจียหนานกลับจะรีบทิ้งเครื่องหมายไว้ให้เจียงลวี่ตามมา
เขาเข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ?
ทว่าก่อนหน้านี้ท่านหญิงเจียหนานกับหลี่เชียนก็พบกันเป็นการส่วนตัวบ่อยไม่ใช่หรือ?
ทุกครั้งที่หลี่เชียนเจอท่านหญิงเจียหนานก็มีความสุขและเอาใจใส่มาก
ตอนอยู่ที่หมู่บ้าน ท่านหญิงเจียหนานขึ้นรถม้าไปกับหลี่เชียนโดยไม่พูดอะไรเลย
เดิมทีเขาคิดว่าหลี่เชียนปรากฏตัวอย่างกะทันหันมาก คงจะไม่ได้จะทำร้ายท่านหญิงเจียหนานใช่หรือไม่?
ใครจะรู้ว่าท่านหญิงเจียหนานกลับไม่พูดอะไรเลย
ทีแรกเขาคิดว่าต่อให้สู้ตายก็ต้องตะโกนสักสองสามครั้งและเรียกยามของหมู่บ้านมาให้ได้ ทว่าพอเห็นท่าทางของท่านหญิงเจียหนานกับหลี่เชียนก็ล้มเลิกความคิด และปล่อยให้หลี่เชียนหิ้วคอเสื้อตามท่านหญิงเจียหนานไปอย่างว่านอนสอนง่าย
หลิวตงเยว่คิดถึงตรงนี้ ก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว
เขามองเจียงเซี่ยนด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง และเอ่ยว่า “ท่านหญิง หลี่เชียนนั่นลักพาตัวท่านใช่หรือไม่?”
ถึงอย่างไรไม่ว่าท่านหญิงจะหนีตามหลี่เชียนหรือถูกหลี่เชียนลักพาตัว คนที่ติดตามรับใช้ข้างกายอย่างเขาก็มีแต่โทษประหารชีวิตเท่านั้น แค่ท่านหญิ
