วเซี่ยวตามมาก็ยุ่งยากแล้ว หรือไม่พวกเราก็ไปเร็วหน่อย รีบเดินทางตอนกลางคืนด้วย…”
“ไม่ได้ ไม่ได้!” หลี่เชียนปฏิเสธโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ “นางร่างกายอ่อนแอ ข้าลักพาตัวนางมาก็รู้สึกผิดกับนางมากแล้ว จะทำให้นางลำบากระหว่างการเดินทางแบบนี้ไม่ได้”
อวิ๋นหลินเอ่ยอย่างจนใจว่า “เช่นนั้นหากพวกเขาตามมา…”
“เวลาที่ควรต่อสู้ก็จำเป็นต้องต่อสู้โดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมาแล้ว” หลี่เชียนเอ่ยอย่างสงบนิ่ง เหมือนไม่ว่าตั้งแต่นี้ไปจะเจอสถานการณ์ที่ยากลำบากแบบไหน เขาก็จะเดินต่อไปโดยทุ่มเทอย่างสุดกำลังและยอมทนต่อความลำบาก “อย่างไรข้าก็จะไม่ปล่อยมือ!”
อวิ๋นหลินรู้ว่าเวลานี้ไม่มีอะไรทำให้หลี่เชียนเปลี่ยนใจได้แล้ว เขาจึงเอ่ยว่า “เช่นนั้นพรุ่งนี้ให้หลิวตงเยว่ขี่ม้าเถอะ! ข้าถามหลิวตงเยว่มาแล้ว เขาบอกว่าเขาขี่ม้าเป็น”
“ให้เขานั่งรถม้าดีกว่า!” หลี่เชียนเอ่ย “ปกติข้างกายท่านหญิงเจียหนานไม่เคยขาดคนรับใช้ดูแล ให้หลิวตงเยว่นอนในรถม้าตอนกลางวัน และเข้าเวรตอนกลางคืน แบบนี้ท่านหญิงตื่นมากลางดึกก็มีคนรับใช้เช่นกัน”
เหมือนตอนนี้ที่หลิวตงเยว่ก็เฝ้าอยู่ในรถม้าของเจียงเซี่ยน
