ยนางต้องมีคนรับใช้สักคน และผู้หญิงก็ไม่สะดวกเท่าผู้ชาย!
เจียงเซี่ยนยกเท้าถีบหลี่เชียนไปทีหนึ่ง “เจ้าออกไปซะ!”
หลี่เชียนส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ และนิ่งไปครู่ใหญ่
เจียงเซี่ยนรู้สึกกังวลและหวาดกลัวขึ้นมาทันที
คงจะไม่ได้ถีบโดนกลางลำตัวเขาใช่หรือไม่?
ตรงนั้นอ่อนแอที่สุดแล้ว ต่อให้นางไม่มีแรง หากถูกถีบก็จะเจ็บเจียนตายได้เช่นกัน…ทว่าจะให้นางไปปลอบเขา นั่นก็ไม่ได้อย่างเด็ดขาด เขามีแต่จะคิดว่านางกำลังหลอกลวงเขา และจะยิ่งไม่ปล่อยนางกลับไปแล้ว
เจียงเซี่ยนจำเป็นต้องแกล้งหลับอย่างเงียบๆ
เสียงเสื้อผ้าเสียดสีเบาๆ ดังขึ้นในรถม้า ถัดมานางก็ได้ยินหลี่เชียนเอ่ยเสียงแหบข้างหูนางว่า “เช่นนั้นข้าออกไปก่อน” แล้วก็ออกจากรถม้าไป
เจียงเซี่ยนไม่สนใจว่าเขาไปที่ไหน
ในเมื่อเขากล้าลักพาตัวนาง ก็ต้องเตรียมการมาล่วงหน้าอย่างแน่นอน
เวลานี้นางกังวลเพียงว่าพวกเจียงลวี่กับจ้าวเซี่ยวจะตามมาทันหรือไม่
สาเหตุที่เฉาไทเฮาจัดให้ตระกูลหลี่อยู่ซานซี ก็เป็นเพราะซานซีอยู่ใกล้เมืองหลวงมาก หากมีความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย ตระกูลหลี่ก็สามารถมุ่งหน้าไปช่วยที่ภูเขาวั่นโซ่วได้อย่างรวดเร็ว ตระกูลเจียงคุมกองกำลังรักษาพระนครอยู่ ทว่าซานซีกลับเป็นซ่องโจรของตระกูลหลี่ หากพวกเขาเหยียบย่างเข้ามาในเขตซานซี นั่นก็เป็นเขตอิทธิพลของตระกูลหลี่แล้ว
ผู้ที่มีกำลังแข็งแกร่งก็สู้อำนาจในท้องถิ่นไม่ได้เช่นกัน
ต่อให้เจียงลวี่ตามมา ก็เป็นไปได้มากว่าจะไม่ได
