และเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้าอย่าขยับ ระวังตรงไหนจะเคล็ด”
เจียงเซี่ยนเห็นเขาไม่รู้ว่าล้วงผ้าห่มออกมาห่มให้นางจากไหน ก็ขี้เกียจที่จะไปสนใจเขาแล้วเช่นกัน นางหลับตาลงและตัดสินใจพักผ่อนสักครู่
หลี่เชียนรู้สึกสบายใจเล็กน้อย เขาช่วยสอดมุมผ้าห่มเข้าไปในผ้าห่มให้นาง และถามนางเสียงเบาว่า “ไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
เขาคุกเข่าอยู่หน้าเตียงเตี้ย ตอนที่พูด ไอร้อนลอยมาโดนหูของนาง ทำให้คนจั๊กจี้และชา ในส่วนลึกของหัวใจก็เหมือนจะไร้กำลังและชาจนม้วนขึ้นมา
ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้ทำให้เจียงเซี่ยนไม่สบายใจมาก นางหันหน้าไปทางอื่น อยากอยู่ห่างจากเขาหน่อย
หลี่เชียนเข้าใจผิดคิดว่านางกำลังโกรธ จึงรีบอธิบายว่า “ข้าผิวหยาบ ข้ากลัวว่าเมื่อครู่ตอนที่เจ้าตีข้าจะบาดเจ็บตรงไหน…เจ้าลองดูสิว่าเจ้าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
หากสงสารนางจริง ทำไมยังต้องหลอกนาง? แถมยังไม่ส่งนางกลับบ้านอีก?
เพียงแค่แสร้งทำเป็นจิตใจดี ทว่าความจริงแล้วมีเจตนาร้ายแอบแฝง
ท่าทางเสแสร้งแบบนี้ไม่รู้ว่านางเคยเจอมาตั้งเท่าไร แล้วนางยังจะสนใจเขาอย่างนั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนโกรธขึ้นมาในทันใด นางอดที่จะเอ่ยเสียงเย็นชาไม่ได้ว่า “เจ้ายังช่วยทายาให้ข้าได้งั้นหรือ?”
หลี่เชียนถูกย้อนเข้าให้ทีหนึ่ง นานมากกว่าจะเอ่ยเสียงเบามากว่า “ไม่อย่างนั้น ข้าเรียกหลิวตงเยว่เข้ามารับใช้เจ้า?”
แน่นอนว่าเขาจับหลิวตงเยว่มาไม่ใช่ว่าไม่อยากฆ่าปิดปากหลิวตงเยว่ แต่เป็นเพราะว่าข้างกา
