ายใจ “ข้าไม่ดีเอง! ข้าไม่ดีเอง! เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าทั้งหมด! เจ้าอย่าโกรธได้หรือไม่? ต่อไปเจ้าอยากทำอะไรข้าจะตามใจเจ้าทุกอย่างดีหรือไม่?”
เจ้าคนสารเลวนี่ยังกล้าใช้กำลังบังคับนางด้วย!
เจียงเซี่ยนโกรธจนตัวสั่นตลอด ทว่าคำว่า ‘ต่อไปเจ้าอยากทำอะไรข้าจะตามใจเจ้าทุกอย่าง’ ก็ยังเจาะเข้าไปในสมองของนางเหมือนสว่าน
นางหยุดแล้ว
ถึงรู้สึกว่าเหนื่อย
และยิ่งรู้สึกว่าตนเองโง่
หลี่เชียนเป็นใคร?
หลี่เหยาเสนาบดีกรมกลาโหมเคยประเมินเขาว่า ‘เด็ดหัวทหารศัตรูในกองทัพที่มีกำลังพลมหาศาล เหมือนล้วงหยิบของในกระเป๋า[1]’
นางสู้กับคนแบบนี้ด้วยหมัดและเท้า นี่ไม่ใช่ว่าสมองมีปัญหาหรือ?
เจียงเซี่ยนผลักหลี่เชียนออก และสูดหายใจลึกๆ หลายครั้ง พยายามทำให้ตนเองสงบลง แต่ก็ยังอดที่จะปรายตามองหลี่เชียนไม่ได้และเอ่ยว่า “เมื่อครู่เจ้าบอกว่า…ต่อไปข้าอยากทำอะไรเจ้าก็จะตามใจข้าทุกอย่าง?”
“อือ!” หลี่เชียนพยักหน้า ในสายตาที่มองนางเป็นความจริงจังอย่างที่ไม่ต้องสงสัยว่าแยกแยะผิด “ต่อไปเจ้าอยากทำอะไรข้าก็จะตามใจเจ้าทุกอย่าง!”
“เช่นนั้นก็ดี!” เจียงเซี่ยนเผยรอยยิ้ม และเอ่ยว่า “ข้าจะกลับบ้าน! เจ้าส่งข้ากลับบ้านเดี๋ยวนี้!”
“นอกจากเรื่องนี้!” หลี่เชียนเอ่ย กระทั่งเสียงก็เรียกได้ว่าอ่อนโยนมาก ทว่าเจียงเซี่ยนกลับฟังออกเป็นความเคร่งขรึมจริงจังที่มีความตั้งใจแน่วแน่มากจนไม่มีใครสั่นคลอนเจตนาอันแน่วแน่ได้
ก็เหมือนกับหลายครั้งในอดีตที่นางเ
