เวลานี้สมองของหลี่เชียนเหมือนใช้การไม่ได้เลย เขาเอ่ยว่า “แล้วอย่างไร?”
“เจ้าโง่หรือ!” เจียงเซี่ยนอดที่จะเอ่ยไม่ได้ และลดเสียงให้เบาลง “ด่านชายแดนทำสงครามแล้วยังมีใครไปปลูกเสบียงอาหาร? ยิ่งกว่านั้นเมืองชายแดนทางเหนือที่สำคัญทั้งเก้าเมืองไม่เหมาะที่จะเพาะปลูกพืชทางการเกษตร เสบียงอาหารของพวกเขาทั้งหมดพ่อค้าจากเจียงซูและเจ้อเจียงเป็นคนส่งมาจากสองทะเลสาบแลกกับใบอนุญาตค้าเกลือ หลังจากเจ้ารับตำแหน่งและยืนหยัดได้แล้ว ก็ส่งสาส์นไปหาจ้าวอี้ บอกไปว่าหลังจากเจ้ามาถึงซานซีถึงพบว่า ระยะทางจากสองทะเลสาบไปถึงเมืองชายแดนทั้งเก้านั้นไกลมาก เหล่าพ่อค้าจากเจียงซูและเจ้อเจียงซื้อขายใบอนุญาตค้าเกลือเพียงเพื่อแสวงหาผลประโยชน์โดยไม่คำนึงถึงแคว้น ทำให้ราคาเสบียงอาหารของเมืองชายแดนทั้งเก้าไม่มีทีท่าว่าจะลดลง ความเสียหายของเสบียงอาหารที่เกิดขึ้นจากการขนส่งนับวันยิ่งมากขึ้น หลายปีมานี้กองบัญชาการซานซีติดค้างเงินเดือนทหารจำนวนค่อนข้างมาก ทหารรับใช้ที่ละทิ้งบ้านเกิดและหนีไปเพิ่มมากขึ้นทุกปี จึงขอให้ราชสำนักอนุญาตให้กองบัญชาการซานซีรับผิดชอบขนส่งเสบียงอาหารให้เมืองสำคัญตามชายแดนอย่างเมืองเซวียน ต้าถง ไท่หยวน อวี๋หลิน และด่านซานไห่ เพิ่มเงินเดือนให้ทหาร”
อาหารของพวกลูกหาบที่รับผิดชอบขนส่งเสบียงอาหารก็คิดอยู่ในเสบียงอาหารที่ขนส่งเช่นกัน หากจัดการไม่ดี บางครั้งเที่ยวหนึ่ง ก็ส่งเสบียงอาหารให้กองบัญชาการของเมืองสำคัญ
