ตามชายแดนได้เพียงครึ่งเดียว
พอเอ่ยถึงตรงนี้ นางก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ และเอ่ยว่า “ท้องพระคลังว่างเปล่า จ้าวอี้ไม่มีทางเอาเงินเยอะขนาดนั้นออกมาจ่ายเงินเดือนทหารที่ติดค้างมาหลายปีให้เจ้าได้ เจ้าก็เสนอให้ทหารของกองบัญชาการซานซีเป็นลูกหาบให้กองบัญชาการอีกหลายแห่ง ทั้งทำให้เหล่าทหารกินอิ่มท้องได้ และยังชดเชยเงินเดือนทหารส่วนหนึ่งได้ด้วย เขาต้องตกลงอย่างแน่นอน หากถึงเวลานั้นกำลังคนไม่พอ พวกเจ้าจะจ้างลูกหาบให้ช่วยขนส่งเสบียงอาหารหรือพวกเจ้าจะให้ทหารเป็นลูกหาบอีก ใครเอารายชื่อไปตรวจชื่อทีละคนงั้นหรือ?”
ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากรับคนเท่าไรก็รับคนเท่านั้น
ทีแรกหลี่เชียนยังไม่ค่อยสนใจนัก ทว่าฟังไปฟังไป ก็คิดอะไรบางอย่างออกอย่างกะทันหัน
“ทำไมเจ้าเหมือนจู่เก๋อเลี่ยงที่ยังมีชีวิตอยู่เลย” นัยน์ตาของเขาฉายแววประหลาดใจอย่างไม่ปิดบังแม้แต่นิดเดียว และชมนางเป็นอย่างมาก “ความคิดนี้ดีจริงๆ! เจ้าคิดออกได้อย่างไร? ข้ายังคิดว่าจะติดสินบนหูอี่เหลียง ให้เขาเรียกคนจำนวนหนึ่งมาในนามสร้างทางน้ำหรือไม่ก็เรื่องอื่น…ความคิดนี้ของเจ้าดีจริงๆ” เขายิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น “แล้วก็ครั้งที่แล้วที่เจ้าช่วยข้าคิด ข้าบอกท่านพ่อตั้งหลายครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า และยังบอกเขาว่าข้าได้ยินข่าวนี้จากเจิ้นกั๋วกงลุงของเจ้าโดยบังเอิญ ท่านพ่อถึงจะเชื่อ ครั้งแรกที่ไปเยี่ยมเยียนหูอี่เหลียงก็รู้มาว่าเขาเกิดปีชวด จึงทำหล่อหนูที่ซื่อสัตย์ให้เขาตัวหนึ่ง เข
