าได้รับของไม่รู้ว่าดีใจแค่ไหน ถึงตั้งใจให้ท่านพ่ออยู่กินข้าวในศาลาว่าการโดยเฉพาะ ทำให้ท่านพ่อดีใจ แล้วก็ให้คนซื้อทองคำกลับมาจำนวนหนึ่ง บอกว่าในงานเลี้ยงหูอี่เหลียงเอ่ยว่าอีกไม่นานจะเป็นวันเกิดของฮูหยินเขาแล้ว จึงคิดว่าตอนวันเกิดของฮูหยินเขาก็จะใช้ทองคำหล่อปีนักษัตรที่ซื่อสัตย์ตามวันเกิดของฮูหยินเขาอีก…”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็เบ้ปากอย่างดูถูก
หลี่เชียนเพียงแค่ยิ้ม
เจียงเซี่ยนก็ตบมือ และเอ่ยว่า “เอาล่ะ! เจ้ายังมีเรื่องอะไรอีกหรือไม่? รีบว่ามา! คุยเสร็จข้าก็ควรกลับไปแล้วเช่นกัน พวกเราเอ้อระเหยอยู่ข้างนอกนานมากแล้ว น่าจะใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วกระมัง?” นางพูดไปถึงพบว่ารถผ้าใบสีดำคันนี้ไม่มีหน้าต่าง แสงทั้งหมดอาศัยเปลือกหอยรับแสงที่แขวนอยู่หน้าประตูตรงแอกของรถด้านหน้า เวลานี้เปลือกหอยรับแสงชิ้นนั้นมืดครึ้ม แสงในรถม้าจึงมืดลงเช่นกัน
นางตกใจ
คิดไม่ถึงว่านางเพียงแค่คุยกับหลี่เชียนไม่กี่คำเท่านั้น เวลาก็ล่วงเลยมาขนาดนี้แล้ว
“ข้าต้องกลับไปแล้ว” เจียงเซี่ยนเอ่ยกับหลี่เชียน “เจ้ามีเรื่องอะไรก็สรุปมาสั้นๆ”
หลี่เชียนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “เจ้าเคยไปซานซีหรือไม่?”
“ไม่เคย” เจียงเซี่ยนไม่ค่อยพอใจนัก นางรู้สึกว่าหลี่เชียนกำลังหัวเราะเยาะนาง จึงอดที่จะเอ่ยอย่างกวนๆ ไม่ได้ว่า “สถานที่ที่ข้าเคยไปไกลที่สุดคือภูเขาวั่นโซ่ว”
นางรู้ว่าหลี่เชียนเคยไปฝูเจี้ยน และยังเคยไปเมืองก่วงกับเจ้อเจียง
หลี่เชียนดูออกว่านางไม่พ
