ปซานซีกับข้าหรือไม่? ถึงแม้ตอนนี้ข้าจะยังไม่มีชื่อเสียง แล้วก็เป็นแค่ทหารระดับสี่เล็กๆ คนหนึ่ง แต่ข้าจะดีกับเจ้าไปตลอดชีวิต! ทุ่มเทให้เจ้าคนเดียวไปตลอดชีวิต! ขอเพียงเป็นสิ่งที่เจ้าต้องการ ข้าก็จะคิดหาทางทำให้เจ้าให้ได้ ขอเพียงเจ้ารอข้าและให้เวลาข้าสักสองสามปี ข้าจะไม่ด้อยไปกว่าผู้ชายคนไหนบนโลกใบนี้อย่างแน่นอน!”
เจียงเซี่ยนอึ้งไปทั้งตัว
นางรู้สึกว่านางเข้าใจทุกคำที่หลี่เชียนเอ่ย
ทว่าพอร้อยเรียงคำเหล่านี้เข้าด้วยกัน นางก็ไม่เข้าใจแม้แต่คำเดียว
นางไปซานซีกับเขา?
นี่มันน่าขำเกินไปแล้วจริงๆ!
นางเป็นอะไรกับเขาล่ะ?
ทำไมต้องไปซานซีกับเขา?
แถมยังจะดีกับนางไปตลอดชีวิต!
พวกนางสองคนอยู่ด้วยกันก็ไม่มีช่วงเวลาที่ดีสักครั้ง เขายังกล้าพูดว่าตลอดชีวิต…
พูดว่า…ตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ?
ตลอดชีวิต…
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนอย่างงุนงง ทั้งสับสนและไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“เป่าหนิง!” หลี่เชียนคุกเข่าลงตรงหน้านาง เขาจับมือที่นางวางอยู่บนเข่าอย่างแผ่วเบา และเอ่ยเสียงแหบว่า “ข้าอยากให้เจ้าไปซานซีกับข้า พวกเราอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าก็จะปกป้องเจ้า เอาใจใส่เจ้า ดีกับเจ้า เจ้าตามข้าไปซานซี ได้หรือไม่?”
เขาเงยหน้ามองเจียงเซี่ยน สายตาแวววาว ราวกับดาวที่ปลายขอบฟ้า มุมปากอมยิ้ม เหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิในเดือนสาม
นี่หลี่เชียน…อยากให้นางแต่งงานกับเขาหรือ?
สายตาของเจียงเซี่ยนจับจ้องไปที่มือของหลี
