ง ต่อไปหากท่านหญิงทั้งสองมีโอกาส ก็ไปเที่ยวที่อวี๋หลินเถอะ! ถึงตอนนั้นข้าจะต้อนรับพวกท่านอย่างดี และเลี้ยงพวกท่านด้วยเนื้อแพะของอวี๋หลิน”
“ได้สิ ได้สิ!” บางทีชั่วชีวิตนี้พวกนางอาจจะไม่ได้ไปอวี๋หลิน ทว่าไป๋ซู่ก็ยังคงยิ้มอย่างมีความสุข และหวังว่าสักวันจะได้ลองเดินออกจากเมืองหลวงแห่งนี้
เจียงลวี่ยิ้มอย่างอดทนและรออยู่ข้างๆ ให้พวกเขาทักทายให้เสร็จ แล้วถึงจะเข้าไปลูบศีรษะของเจียงเซี่ยน และเอ่ยว่า “จินเซียวหาสถานที่ได้ดีมาก หลังหมู่บ้านยังมีลำธารเล็กๆ สายหนึ่งด้วย พรุ่งนี้เช้าข้าจะพาพวกเจ้าไปตกปลา”
เจียงเซี่ยนชอบเที่ยวกับเจียงลวี่ พอได้ยินก็ยิ้มและพยักหน้าติดๆ กัน
ทุกคนไปที่หมู่บ้านในหุบเขา
จินเซียวเอ่ยกับเจียงเซี่ยนและไป๋ซู่ว่า “ใต้เท้าเฉา จ้าวซื่อจื่อ และเติ้งซื่อจื่ออยู่ระหว่างทางแล้ว ส่วนใต้เท้าหวังนั้นตอนบ่ายรับประทานอาหารเที่ยงแล้วถึงจะมาถึง…”
เจียงเซี่ยนฟังไปก็สำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบไปด้วย
หมู่บ้านในหุบเขานั้นดูเหมือนจะมีพื้นที่แค่สิบกว่าหมู่เท่านั้น สร้างขึ้นเลียนแบบสวนแบบเจียงหนาน พอเข้าไปก็เป็นภูเขาที่เป็นเหมือนฉากกั้น แล้วก็เป็นสวนดอกไม้ ห้องโถงใหญ่ และห้องโถงข้าง ต้นไม้เขียวชอุ่มเป็นพุ่มเหมือนป่า น้ำไหลรินเหมือนลำธาร สะพานเล็กโค้งเหมือนสายรุ้ง พอเดินเข้าไปทางประตูใหญ่ ก็เหมือนเดินเข้าไปในหมู่บ้านริมน้ำของเจียงหนาน
เจียงเซี่ยนอดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “ชานเมืองยังมีสถานที่ไปที่ดีแบบ
