นี้ด้วยหรือ?”
จินเซียวยิ้มพลางเอ่ยว่า “ท่านหญิงลองไปดูด้านหลังก็รู้แล้ว ยังมีนาข้าวผืนใหญ่ด้วยขอรับ! ว่ากันว่าหากมาตอนเดือนเจ็ดเดือนแปด ยังจะได้เด็ดผลไม้เองกับมือและส่งไปทำเป็นอาหารในห้องครัวด้วย ถึงเวลานั้นถึงจะหายากอย่างแท้จริง ต้องจองล่วงหน้าสิบกว่าวันถึงจะได้”
“นี่เป็นความคิดของใคร?” ไป๋ซู่ได้ยินแล้วก็สนใจมาก “ช่างทำการค้าได้ฉลาดจริงๆ!”
จินเซียวยิ้มและเอ่ยว่า “เจ้าของหมู่บ้านนี้แซ่เถียน ได้ยินว่าเป็นลูกหลานตระกูลเถียนแห่งเจียงหนานขอรับ”
ตระกูลเถียนแห่งเจียงหนานเป็นพ่อค้าใหญ่อันดับต้นๆ ในราชวงศ์ปัจจุบัน
ทุกคนพูดคุยกัน ไม่นานก็ถึงเรือนด้านหลังซึ่งเป็นสถานที่พักผ่อนของเจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่แล้ว
กระท่อมเล็กที่ห้องสว่างและสะอาดขนาดสามห้อง ตั้งอยู่ท่ามกลางไผ่เซียงเฟยที่รายล้อมไปด้วยสีเขียวขจี ดูเงียบสงบและงดงาม
“เป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ!” ไป๋ซู่เอ่ยชม
จินเซียวชี้ไปที่ทางซ้ายของกระท่อมเล็ก และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ตรงนั้นยังมีบ้านอีกสองหลัง ห่างจากกระท่อมเล็กนี้เพียงแค่ป่าไผ่กั้น จัดให้ผู้ติดตามอยู่ได้พอดี”
ทั้งสองคนขอบคุณจินเซียว เจียงลวี่สั่งพวกนางว่า “พักผ่อนสักครู่ แล้วพวกเราค่อยเจอกันตอนรับประทานอาหารเที่ยง” และลุกขึ้นบอกลาพร้อมกับจินเซียว
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่เข้าไปในกระท่อมเล็ก ถึงพบว่ากระท่อมเล็กปัดกวาดไว้สะอาดมาก แถมยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอ้ายเซียงที่กำจัดยุง
ทั้งสองคนต่างชอบมาก
คนที่ดูแ
