่ เกาหลิ่งก็ไม่อยู่เหมือนกัน
ไทฮองไทเฮาอดที่จะรู้สึกเกลียดสามคนนี้ไม่ได้ นางคิดว่าสามคนนี้ก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก เพราะพวกเขาปล่อยให้จ้าวอี้ก่อความวุ่นวาย
สีหน้าของนางเคร่งขรึมมากขึ้น และตะโกนเรียกหลิวเสี่ยวหม่านเสียงดังว่า “เจ้าลองไปดูสิว่าทำไมหมอหลวงยังไม่มาอีก?”
ไทฮองไทเฮาเพิ่งจะเอ่ยจบ ซุนเต๋อกงที่หลังจากเห็นเฉาไทเฮากับไทฮองไทเฮามาก็พาหมอหลวงเถียนไปหลบอยู่นอกประตูก็ก้าวออกมาเอ่ยว่า “กระหม่อมซุนเต๋อกง พาหมอหลวงเถียนมาเข้าเฝ้าฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”
ไทฮองไทเฮามองจ้าวอี้
จ้าวอี้หงุดหงิดจนอยากจะทึ้งผม
เขาไม่รู้ว่ามันกลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?
เกิดความผิดพลาดตรงไหนกันแน่?
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทุกอย่างต่างราบรื่นดี
คนสกุลฟางดูแลเขาเหมือนแม่ นางพึ่งพาอาศัยเขาอย่างสุดหัวใจ และเชื่อฟังเขามาก แถมยังยอมเสี่ยงทำสิ่งที่คนทั่วหล้าคิดว่าผิดและคลอดลูกชายให้เขาคนหนึ่ง
เจียงเซี่ยนก็เหมือนน้องสาวแท้ๆ ของเขา ตอนที่เขาลำบากใจที่สุดก็แอบส่งของว่างมาให้เขากิน ตอนที่เขาถูกคนดูถูกก็ยอมเล่นเป็นเพื่อนเขา ขอเพียงมีนางอยู่ข้างกาย เขาก็จะรู้สึกว่าปลอดภัยและมั่นคง
ทว่าตั้งแต่เทศกาลฉงหยางปีที่แล้วเป็นต้นมา สิ่งต่างๆ ก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เปลี่ยนจนเขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดีอย่างสิ้นเชิง
ตอนแรกก็คนสกุลฟางหายตัวไป แล้วเฉาไทเฮาก็ข่มขู่ ถัดมาเจียงเซี่ยนก็เย็นชากับเขา…ตอนนี้ดีแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะไปถึงขั้นที่มีคนมาแย่งเจียงเซี่ยนกั
