บได้ที่หนึ่ง ก็ต้องสืบทอดบรรดาศักดิ์อยู่ดี จึงไม่อาจเป็นขุนนางได้ การเรียนหนังสืออย่างขยันหมั่นเพียรแบบนี้ มีแต่จะทำให้คนหัวเราะเยาะ และคิดว่าเขาไม่ทำตามหน้าที่เท่านั้น
ทว่าหลังจากเรียนขั้นพื้นฐานเขาก็ชอบเรียนหนังสือเป็นอย่างมาก และที่ไปร่วมการสอบขุนนางนั้นก็เพียงแค่อยากรู้ว่าตนเองเรียนเป็นอย่างไรบ้างกันแน่…
เขาอดที่จะมองเจียงเซี่ยนครั้งหนึ่งไม่ได้ และพึมพำว่า “แน่นอนว่าต่อไปก็คงจะไม่ไปร่วมการสอบขุนนางอีกแล้ว ซิ่วไฉยังพูดง่าย แต่จวี่เหรินสามปีแค่สามร้อยกว่าคน ครอบครองชื่อเสียงของคนอื่นและไม่เข้าไปเป็นขุนนางในราชสำนัก ก็ไม่ให้ความสำคัญกับการสอบขุนนางเกินไปแล้ว คนมากมายเรียนหนังสืออย่างขยันหมั่นเพียรมานานถึงจะมีโอกาสแบบนี้สักครั้ง”
เจียงเซี่ยนแอบพยักหน้า
ถึงแม้เติ้งเฉิงลู่จะเหมือนกระต่ายสีขาวตัวเล็กๆ และไม่เคยผ่านความลำบากอะไร แต่กลับจิตใจดีและเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ มิน่าเขาถึงได้ถูกเลือก
จินเซียวค่อนข้างเห็นด้วยกับวิธีทำของเติ้งเฉิงลู่ จึงเริ่มคุยกับเขาเรื่องการสอบเข้ารับราชการทหาร
ในห้องคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง
จู่ๆ ไทฮองไทเฮาก็เอ่ยว่า “งั้นก็ตกลงตามนี้ จ้าวเซี่ยว วันมะรืนเจ้าพาคนมาเถอะ ข้าจะได้ฟังตอนที่ว่าง”
จ้าวเซี่ยวรีบยิ้มและเอ่ยว่า “ช่างเป็นวาสนาของพวกนางจริงๆ หากรู้ว่าได้เข้าวังมาขับร้องประกอบดนตรีให้ไทฮองไทเฮาฟัง คงจะนอนไม่หลับไปหลายวัน”
ไทฮองไทเฮายิ้ม และไม่ได้สนใจจ้าวเซี่ยวเหมื
