ันไม่ได้
นางจึงยิ่งไม่อยากเบนความสนใจมาดูแลซ่งเสียนอี๋
และถือโอกาสขจัดหายนะที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตเสียเลย
ซ่งเสียนอี๋เป็นคนมาสองชาติ สุดท้ายก็ยังคงมีจุดจบแบบเดิม
เพียงแต่ชาติก่อนนางไร้ชื่อเสียงไร้ฐานะ ไม่มีแม้แต่สถานที่ฝังร่าง ชาตินี้สามารถอาศัยชื่อเสียงและฐานะของมารดาผู้ให้กำเนิดลูกชายคนโตของจ้าวอี้และฝังที่อุทยานหลวงได้เพราะความดีความชอบที่ให้กำเนิดบุตร มีการจุดธูปเซ่นไหว้ ก็ถือว่าเป็นความโชคดีในโชคร้ายแล้วกัน!
หากมีชาติหน้า ไม่รู้ว่าซ่งเสียนอี๋จะเสียดายที่เลือกแบบนี้หรือไม่
เจียงเซี่ยนถอนหายใจเบาๆ
ไม่นานจ้าวอี้ก็ตั้งชื่อให้ลูกของคนสกุลฟางที่เพิ่งเกิดว่า ‘สี่’ บันทึกชื่อลงในบันทึกลำดับการสืบเชื้อสายประจำราชวงศ์แล้ว โดยบันทึกไว้ใต้ชื่อของซ่งเสียนอี๋ และแต่งตั้งให้ซ่งเสียนอี๋เป็น ‘ซูหนี่ว์’ ซึ่งเป็นระดับต่ำสุด ฝังนางในฐานะซูหนี่ว์ และเลี้ยงเด็กคนนี้ไว้ข้างกายเฉาไทเฮาที่ภูเขาวั่นโซ่ว
การตายของซ่งเสียนอี๋ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้
คนในวังวิจารณ์นางสองวันก็ไม่มีใครเอ่ยถึงอีก
ดูเหมือนเฉาไทเฮาจะรู้จักจ้าวอี้ดีกว่านาง
ซ่งเสียนอี๋ตายอย่างคลุมเครือ จ้าวอี้ไม่เพียงแต่ไม่สืบหาสาเหตุ กลับให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการของเฉาไทเฮา
เจียงเซี่ยนก็เริ่มย้อนกลับมาคิดถึงความแตกต่างระหว่างตนเองกับเฉาไทเฮาเช่นกัน
ชาติก่อนนางถูกคนวางยาพิษ เป็นเพราะนางยังไม่เด็ดขาดเหมือนเฉาไทเฮาหรือ?
เจียงเซี่ยนรู้สึก
