เขาพูดอยู่ จู่ๆ ก็บันดาลโทสะขึ้นมา จึงเตะประตูใหญ่ที่ติดที่เคาะประตูทองแดงของวังฉือหนิงไปทีหนึ่ง “ทำไมพวกเจ้าถึงเป็นแบบนี้กันหมด? คนสกุลฟางไม่รู้ว่าไปที่ไหน? เสด็จแม่ก็บังคับให้ข้าตั้งชื่อและตำแหน่งให้ซ่งเสียนอี๋…พวกเจ้าจะหยุดสักนิดไม่ได้หรือ?”
เจียงเซี่ยนยิ้มเยาะ และตัดสินใจทำให้จ้าวอี้ไม่สบายใจเช่นกัน
“คนสกุลฟางไปเจอสามีกับลูกของนางที่เมืองเป่าติ้งไม่ใช่หรือ? จะหายตัวไปได้อย่างไร?” นางแสร้งทำเป็นเอ่ยอย่างไม่รู้อะไรเลย “ซ่งเสียนอี๋ยังไม่คลอดลูก ทำไมไทเฮาต้องบังคับให้ฝ่าบาทตั้งชื่อและตำแหน่งให้ซ่งเสียนอี๋ด้วย? ความดีความชอบที่คลอดลูกชายคนโตที่เกิดจากสนมกับลูกสาวคนโตที่เกิดจากสนมไม่เหมือนกันนะ ซ่งเสียนอี๋จะคลอดช่วงเดือนสองไม่ใช่หรือ? นี่ยังมีเวลาอีกกี่วันล่ะ! จะรีบร้อนขนาดนั้นไปทำไม?”
จ้าวอี้จ้องนางตาโต มุมปากเดี๋ยวอ้าเดี๋ยวหุบ ท่าทางไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดี
เจียงเซี่ยนมองเขาอย่างเงียบๆ และคุมเชิงกับเขาอยู่
จ้าวอี้หันตัวไปขึ้นเกี้ยวทันที และตวาดเสี่ยวโต้วจึเสียงดัง “ยังไม่กลับวังเฉียนชิงอีก!”
เสียงนั้นฟังดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
เสี่ยวโต้วจึรีบสั่งให้ยกเกี้ยวขึ้นไม่หยุด
เจียงเซี่ยนเบ้ปาก และกลับวังฉือหนิง
ไม่นานก็ถึงวันที่สิบสี่เดือนหนึ่งแล้ว ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงเข้าวังมาเยี่ยมไทฮองไทเฮา แล้วก็ปิดประตูกระซิบคุยกับไทฮองไทเฮาอยู่ในห้องอุ่นตะวันออกนานมาก จนกระทั่งออกมาเจอเจียงเซี่ยน เจี
