ฮาในอนาคตบ่อยๆ แล้ว แถมยังเป็นผู้มีอิทธิพลแถบนั้นได้ด้วย”
นางออกจากเมืองหลวงก็ไม่มีผู้หญิงที่ฐานะสูงศักดิ์กว่านางแล้ว ขุนนางในท้องที่เข้ารับตำแหน่งก็คาดว่าต้องไปคารวะนางทุกคน นางเป็นผู้มีอิทธิพลที่นั่นได้จริงๆ หลักฐานคือ ในชาตินี้ของนาง ราชวงศ์จ้าวแข็งแกร่งมาก
ทว่าความปรารถนาในชาตินี้ของนางก็คืออยากให้จ้าวอี้ถูกโค่นล้มอำนาจ และจ้าวสี่เจ้าเด็กสารเลวนั่นได้เห็นตนเองเดินเฉียดผ่านบัลลังก์ในตำหนักจินหลวนไป
ดังนั้นนางอยู่ที่เมืองหลวงดีกว่า!
ยิ่งกว่านั้นไทฮองไทเฮา…
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ เจียงเซี่ยนก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย นางเอ่ยว่า “ข้าออกจากเมืองหลวงแล้ว ไทฮองไทเฮาจะทำอย่างไร? เจ้ารู้หรือไม่ ในวังฉือหนิง หากอยากเล่นไพ่ก็ยังมีคนไม่พอสำหรับโต๊ะหนึ่งเลย…”
หลี่เชียนคิดดูแล้วก็รู้สึกเงียบเหงา
เขาอดที่จะสงสารและเอ็นดูเจียงเซี่ยนมากไม่ได้ จึงเอ่ยว่า “ไม่งั้น…ข้าให้ชีกูเข้าวังไปรับใช้ท่าน?”
เจียงเซี่ยนไม่เข้าใจ
หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยว่า “ก็คือสตรีคนที่ช่วยท่านสืบที่ตรอกใต้เท้าเจิ้งครั้งที่แล้ว เดิมทีนางท่องไปทั่วยุทธภพ ตอนหลังอายุมากแล้ว อยากหาสถานที่หยุดพักและพักผ่อนในบั้นปลายชีวิต ข้าจึงรับนางไว้ นางต้องชอบอยู่เป็นเพื่อนท่านที่ตำหนักอย่างแน่นอน”
เจียงเซี่ยนนึกออกแล้ว
ผู้หญิงที่มีดวงตาสดใสคนนั้น
“ช่างเถอะ” เจียงเซี่ยนกลัวคนแบบนี้เล็กน้อย ผู้ฝึกวิทยายุทธอาศัยกำลังละเมิดข้อห้าม บัณฑิตอาศัยตำราก่
