กันเหมยจิ่งไท่หลานอันเดิมถูกเปลี่ยนเป็นคนโทเครื่องเคลือบสีแดงจี้หง[2]แล้ว ตลับหมึกเคลือบทองลายต้นสนกับนกกระเรียนเปลี่ยนเป็นตลับหมึกหินสีเทาลายกล้วยไม้กับต้นไผ่…ในความงดงามของเครื่องเรือนภายในห้องเผยให้เห็นความมีชีวิตชีวาอย่างเบาบาง ทั้งเหมาะกับอากาศในเวลานี้และเหมาะกับสภาพอากาศช่วงเทศกาลตรุษจีน
ไทฮองไทเฮานั่งลงบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง และลูบหนังสือคู่มือหมากล้อม ‘รวมลืมทุกข์สุขแท้จริง’ ที่วางอยู่บนโต๊ะของเตียงอุ่น พลางถอนหายใจเบาๆ ในใจ
ไทฮองไทเฮานึกถึงภาพที่เจียงเซี่ยนใส่เสื้อผ้าให้หุ่นไม้ตอนเด็ก
นางอดไม่ได้ที่จะจับมือของเจียงเซี่ยน ให้หลานสาวนั่งลงข้างตนเอง และถามเจียงเซี่ยนด้วยเสียงอ่อนโยน “เป่าหนิง ฝ่าบาทอยากชวนเจ้าไปเล่นบนน้ำแข็งที่ทะเลสาบสือช่าวันที่สิบ เจ้าอยากไปหรือไม่?”
“ไม่อยาก!” เจียงเซี่ยนตอบโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ “อากาศหนาวมาก ใครจะอยากไปที่นั่น” แล้วคิดได้ว่าไทฮองไทเฮาคงจะไม่เอ่ยเรื่องนี้อย่างไร้สาเหตุ จึงเอ่ยอีกว่า “หากฝ่าบาทออกราชโองการ หม่อมฉันก็ไป ถ้าฝ่าบาทไม่ออกราชโองการ หม่อมฉันก็อยู่ในวัง จะได้ช่วยจ่างจูตรวจนับของที่นางสามารถนำออกจากวังได้ด้วย”
ไทฮองไทเฮาฟังที่นางพูดแล้วก็ไม่ได้แสดงสีหน้ายิ้มออกมา แต่พึมพำว่า “ข้าจำได้ว่ามีอยู่ปีหนึ่งที่อาลวี่พาเจ้าไปเล่นบนน้ำแข็งที่ทะเลสาบสือช่า เจียงเจิ้นหยวนรู้เรื่องแล้วจะตีอาลวี่ เจ้าก็บอกว่าเจ้าบังคับให้อาลวี่พาเจ้าไป ต
