อนหลังเจ้ายังแอบหนีออกไปครั้งหนึ่งด้วย…”
เจียงเซี่ยนหน้าแดง และเอ่ยว่า “เสด็จยาย ตอนนั้นหม่อมฉันอายุยังน้อยไม่รู้ความ หม่อมฉันไม่ได้อยากไปเล่นบนน้ำแข็ง หม่อมฉันอยากกินถั่วใส่เครื่องเทศทั้งห้ากับมันเผาที่ขายที่นั่นต่างหาก…หากตามฝ่าบาทไป จะต้องไม่ได้กินอะไรเลยอย่างแน่นอน แล้วหม่อมฉันยังไปที่นั่นทำไม? ตากลมหนาวเป็นเพื่อนพวกเขาหรือ!”
ไทฮองไทเฮาหัวเราะออกมา และลูบศีรษะนางเบาๆ พลางเอ่ยว่า “งั้นก็ดี! หากฝ่าบาทออกราชโองการ เจ้าก็ไป ถ้าไม่ออกราชโองการ เจ้าก็เล่นไพ่อยู่ในวังเป็นเพื่อนยาย…พอจ่างจูกลับไปแล้ว ไพ่ก็ไม่ครบขาแล้ว”
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “ให้ฝ่าบาทตั้งฮองเฮาเร็วหน่อยก็ได้ แบบนี้พวกเราก็มีขาไพ่เพิ่มมาอีกคนแล้ว” พอเอ่ยถึงตรงนี้ นางก็เอ่ยอย่างกลุ้มใจเล็กน้อยว่า “ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฮองเฮาจะเป็นคนอย่างไร? หากเข้ากันไม่ได้และยังต้องอดทนเล่นไพ่กับนาง นั่นก็น่าหนักใจจริงๆ แต่หม่อมฉันว่าท่านหญิงอู่หยางกับท่านหญิงตงหยางต่างก็เล่นไพ่เก่ง แล้วก็เป็นคนตรงไปตรงมา เสด็จยายเรียกท่านหญิงตงหยางมาพักชั่วคราวดีกว่า…”
ถึงอย่างไรพวกเขาสองคนก็ไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกันตั้งนานแล้ว
ท่านหญิงตงหยางเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนไทฮองไทเฮา ยังสามารถข่มขู่ครอบครัวของสามีนางได้ด้วย
ไทฮองไทเฮาหัวเราะ ทว่าในใจกลับเสียใจมาก
เจียงเซี่ยนรู้เรื่องในวังเป็นอย่างดี แล้วก็สามารถจัดการเรื่องเหล่านี้ให้เรียบร้อยได้อย่างเยือกเย็น เพี
