ให้ไทเฮามาดู แต่ไทเฮาถูกฮ่องเต้กักบริเวณไปแล้ว ฮ่องเต้อยากทำสิ่งที่ออกนอกกรอบก็ไม่มีคนไปขัดขวางแล้วเช่นกัน
เจียงเซี่ยนถอนหายใจอย่างจนใจ และเอ่ยว่า “หากข้ามีคนที่ชอบสักคนก็ดี ข้าจะได้พยายามไขว่คว้ามาให้ได้เหมือนเจ้า แล้วก็จะได้ไม่ต้องเป็นบันไดที่จะก้าวไปสู่ความก้าวหน้าให้ฮองเฮาในอนาคตด้วย!”
ไป๋ซู่ถึงได้รู้อย่างแน่ชัดว่าเจียงเซี่ยนไม่อยากแต่งงานกับจ้าวอี้
นางไม่ได้ถามว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ นางมักจะรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนดูเหมือนเอาแต่ใจและโอหัง ทว่าไม่เคยสะเพร่าในเรื่องสำคัญ ในเมื่อเจียงเซี่ยนตัดสินใจแบบนี้ ก็จะต้องมีเหตุผลของตนเองอย่างแน่นอน
ยิ่งกว่านั้นเรื่องในวังก็ไม่เคยทนการดักฟังได้
“งั้นพวกเราจะไปหรือไม่?” ไป๋ซู่ถามเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนมองชื่อของเจียงลวี่กับหวังจ้านในราชโองการ และลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไป! ทำไมจะไม่ไป! ฝ่าบาทออกราชโองการมาแล้ว หากพวกเราไม่ไป จะไม่เป็นการส่งตนเองไปอยู่ในที่ที่อันตรายที่สุดหรือ? ข้าไม่ว่างเล่นลูกไม้นี้เป็นเพื่อนเขา!”
——————
