ยากให้เป่าหนิงเป็นฮองเฮาให้เขางั้นหรือ?
นางนึกถึงแม่นมฟางที่ถูกเฉาไทเฮาพาไปภูเขาวั่นโซ่วและไม่รู้ชะตากรรมในตอนนี้แล้ว ในใจก็รู้สึกรังเกียจไปพักหนึ่ง
ในเมื่อเจ้าอยากเก็บเป่าหนิงไว้ ทำไมถึงไม่ทำอะไรตั้งแต่เนิ่นๆ?
นางจะให้เป่าหนิงอยู่ในวังได้อย่างไร?
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เพียงแค่เห็นมารผจญอย่างคนสกุลฟางที่คนสกุลเฉายืนกรานว่าจะเก็บไว้ก็พอที่จะทำให้เป่าหนิงไม่มีความสุขไปตลอดชีวิตแล้ว
ไทฮองไทเฮาคิดถึงสิ่งที่จ้าวอี้ทำหลังจากว่าราชการด้วยตนเอง แล้วก็รู้สึกเสียใจอย่างถึงที่สุด จนไม่อยากแม้แต่จะคุยกับเขาแล้ว
นางยิ้มพลางเอ่ยว่า “ฝ่าบาทคิดเช่นนี้ได้ก็ดี เป่าหนิงเติบโตมาพร้อมกับฝ่าบาท ต่อไปฝ่าบาทก็ต้องดูแลนางให้มากหน่อย”
อาจจะเพราะไม่ได้รับอนุญาตอย่างที่เขาคิดไว้ล่วงหน้า รอยยิ้มของจ้าวอี้จึงจืดจางลงไปมาก และเอ่ยอย่างเฉยชาว่า “เสด็จย่าวางใจ ข้าจะดูแลเป่าหนิงอย่างดี จะไม่ให้คนอื่นรังแกนาง”
——————
