้กินข้าวคำที่สองเลย
แต่นางฝึกทักษะไม่แสดงความรู้สึกและความปรารถนาต่างๆ ทางสีหน้าสำเร็จตั้งนานแล้ว จึงยื่นถ้วยให้นางในที่ยืนอยู่ข้างกายอย่างเยือกเย็น และเอ่ยว่า “เอามาให้ข้าใหม่ถ้วยหนึ่ง อาหารก็เปลี่ยนใหม่เหมือนกัน”
นางในขานรับอย่างนอบน้อม และไปยกอาหารมาจากห้องเครื่อง
ไป๋ซู่ยิ้มพลางส่ายหน้า
ทั้งสองคนกินข้าวแล้วส่งนางในไปถามที่ห้องอุ่นตะวันออกว่ามีธุระอะไรหรือไม่ พวกนางจะนอนกลางวันสักตื่น เมื่อวานนอนดึกเกินไป เมื่อครู่นั่งอยู่ที่ห้องอุ่นตะวันออกก็เริ่มสัปหงกแล้ว
นางในขานรับและจากไป เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่นอนตะแคงคุยกันอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง
เสียงโหวกเหวกดังข้างนอกพักหนึ่ง
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ยังไม่ได้ลุกขึ้นก็มีนางในรายงานเสียงดังแล้วว่า “ท่านหญิงทั้งสอง ฝ่าบาทเสด็จมาเจ้าค่ะ”
ทั้งสองคนอึ้งไป
จ้าวอี้เลิกม่านเข้ามาเอง ข้างหลังยังมีเจียงลวี่ที่สีหน้าไม่ดีนักและจ้าวเซี่ยวที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มตามมาด้วย
นี่มันอะไรกัน?
แม้จะเป็นเจียงเซี่ยนก็จับต้นชนปลายไม่ถูกเหมือนกัน
แต่นางยังคงลุกขึ้นต้อนรับทุกคนให้นั่งลงในห้องอย่างเยือกเย็น และสั่งให้พวกนางในนำชากับของว่างมา
จ้าวอี้ก็ไม่เกรงใจเช่นกัน เขาถอดรองเท้าและขึ้นไปนั่งขัดสมาธิตรงที่ที่เจียงเซี่ยนนั่งก่อนหน้านี้บนเตียงอุ่น แล้วหยิบของว่างที่เจียงเซี่ยนกินไม่หมดขึ้นมาชิมชิ้นหนึ่ง แถมยังเอ่ยว่า “นี่คืออะไร? เจ้าเกลียดรสดอกหอมหมื่นลี้
