เอ่ยว่า “หากไทฮองไทเฮาสวรรคต เกรงว่าตระกูลชินเอินป๋อก็คงต้องซ่อนเร้นความสามารถเช่นกัน ท่านหญิงแต่งเข้าไป จะเป็นที่สนใจมากเกินไป และไม่เป็นผลดีต่อทั้งสองคน”
ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงได้ยินแล้วก็ยากที่จะปิดบังความผิดหวังได้
เมิ่งฟางหลิงทำได้เพียงลอบถอนหายใจ
ทว่าเวลานี้เจียงเซี่ยนกลับอยู่กับหวังจ้านพอดี
หวังจ้านมองเจียงเซี่ยนด้วยนัยน์ตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และถามนางเสียงอ่อนโยน “สนุกไหม?”
เขาเอาตัวต่อไม้หลู่ปานชุดใหม่มาให้นาง
เจียงเซี่ยนไม่ค่อยถนัดเล่นของพวกนี้นัก จึงไม่รู้สึกสนุกแม้แต่นิดเดียว แต่หวังจ้านเป็นคนมอบของชิ้นนี้ให้ ต่อหน้าหวังจ้าน อย่างไรนางก็ต้องไว้หน้าเขาสักหน่อย
“พอใช้ได้!” นางวางตัวต่อไม้หลู่ปานในมือลง และให้ฉิงเค่อช่วยเก็บให้นาง “ไว้ข้าค่อยเอาออกมาเล่นตอนที่ว่าง”
หวังจ้านพยักหน้า
เจียงเซี่ยนถามถึงสถานการณ์ของเขาในหน่วยองครักษ์ “สนุกไหม? เข้ากับเพื่อนร่วมงานและผู้บังคับบัญชาของท่านได้หรือไม่? มีอะไรน่าสนใจเกิดขึ้นหรือไม่?”
สายตาของหวังจ้านจับจ้องนางอยู่ชั่วครู่ เหมือนกำลังสังเกตนาง ผ่านไปครู่หนึ่งถึงเอ่ยว่า “ข้าอยู่ที่นั่นสบายดี เข้าออกหน่วยทุกวัน ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ…”
ความจริงแล้วเขาอยากอธิบายกับเจียงเซี่ยนมาก ว่าเขาไม่อยากไปหน่วยองครักษ์ แต่หากเขาไม่ไปก็จะทำให้ฮ่องเต้ไม่พอใจ หากวันไหนฮ่องเต้คิดบัญชีกับตระกูลเจียงขึ้นมา นี่ก็จะกลายเป็นความผิดหนึ่งของตระกูลเจียงเช่นกัน ฮ
